“เปลือกแข็งชะมัด”
กัวเสียงยกดาบขึ้นมาดู พบว่าคมดาบบิ่นเป็นรอยเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมารอยหนึ่ง
เมื่อก่อนตอนติดตามอาจารย์ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร เขาเคยเห็นแมลงมาไม่น้อย แต่ตัวที่ใหญ่ที่สุดก็ยาวแค่เท่านิ้วมือ
เจ้าตัวขนาดเท่าหัวแม่มือนี่กลับทนฟันถึงสามดาบกว่าจะตาย
ดูท่าพลังของดาบผ่าขุนเขาแยกสมุทรยังไม่พอจริง ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่มีแต้มแลกเปลี่ยน ทั้งยังฝึกดัชนีวิญญาณสูญไม่ได้อีก
ตอนนี้สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือวิชาดาบนี้
กัวเสียงใช้ดาบเขี่ยซากแมลงขึ้นมา แล้วสะบัดออกไปนอกคันนา จากนั้นก็เลียริมฝีปาก ก่อนเดินเข้าไปในทุ่งนาอีกครั้ง
ตลอด 2 ชั่วยามถัดมา เขาขลุกอยู่ในนาวิญญาณ
แมลงในนาวิญญาณฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ แค่ได้ยินความเคลื่อนไหว พวกมันก็ไม่มุดลงดิน หรือไม่ก็กระโดดไปมาตามลำต้นไม่หยุด ตัวหนึ่งถึงกับดีดตัวพุ่งชนหลังมือเขา จนเกิดแผลเลือดออกทันที
กัวเสียงสะบัดมือ แล้วเช็ดเลือดกับกางเกง
การกวัดแกว่งดาบแต่ละครั้งคือการสั่งสม
ฟัน 100 ครั้งย่อมเป็นอย่างหนึ่ง ฟัน 1,000 ครั้งก็ย่อมเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ดวงตะวันเคลื่อนจากกลางฟ้าไปลับเหลี่ยมเขา แขนของกัวเสียงยกไม่ขึ้นอีกแล้ว
สือฮุยยืนหน้าตาเขียวคล้ำอยู่หลังต้นไม้ มองชายที่นั่งอยู่บนคันนาผ่านใบไม้โปร่งห่าง ๆ
“ไอ้เด็กเวรนี่… ถึงกับใช้วิชาดาบแบบชาวยุทธ์เป็นด้วย!”
เขากัดฟันจนดังกรอด
กระบวนท่าดาบผ่าขุนเขาแยกสมุทรของกัวเสียง เขาเห็นเต็มตา
ดาบก็ไม่ใช่ดาบดี วิชาก็ไม่ใช่วิชาดี แต่…
“มิน่าเล่าถึงกล้าโอหังต่อหน้าเขานัก!”