ผ่านไปเกือบครึ่งก้านธูป การต่อสู้ชุลมุนระหว่างคนสองคนกับสัตว์อสูรหนึ่งตัวก็ทำให้ทุกฝ่ายบาดเจ็บไปไม่น้อย
กระบี่ยาวในมือหวังเมิ่งเหวินเปื้อนเลือด เนื้อหนังบริเวณแขนซ้ายไหม้เกรียมไปเป็นหย่อม
ถานปินยิ่งอยู่ในสภาพย่ำแย่ หน้าอกถูกหวังเมิ่งเหวินฟันจนเกิดแผลเลือดไหล อีกทั้งแสงโลหิตที่คุ้มกันร่างกายก็ใกล้ดับสูญเต็มที
ส่วนอสูรหว่านฉานร่างมหึมาตัวนั้นก็ไม่ดีไปกว่ากัน เกราะหินบริเวณลำคอแตกร้าวและหลุดร่วงไปกว่าสิบแห่ง เลือดสัตว์อสูรกลิ่นคาวคลุ้งไหลนองจนพื้นกลายเป็นแอ่งเลือด
“คนบ้า... พวกเจ้ามันบ้ากันไปหมด!”
ถานปินกุมอก ใบหน้าฉายแววหวาดกลัวและคิดล่าถอย
หวังเมิ่งเหวินยามต่อสู้แทบไม่ห่วงชีวิต ราวกับพร้อมแลกทุกอย่างเพื่อเอาชนะ ยิ่งมีสัตว์ยักษ์คลุ้มคลั่งที่มีพลังป้องกันเหนือสามัญตัวนี้อยู่ด้วย หากยื้อกันต่อไปจนพลังวิญญาณในร่างเขาหมดสิ้น วันนี้นอกจากจะสังหารกัวเสียงไม่ได้แล้ว ตัวเขาเองก็ต้องมาตายอยู่ที่นี่!
“หวังเมิ่งเหวิน เรื่องแค้นวันนี้ ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าในวันหลัง!”
ใบหน้าถานปินบิดเบี้ยวด้วยความอำมหิต เขาพลันยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือลงบนจุดชีพจรสำคัญกลางอกอย่างแรง
พรวด—
โลหิตบริสุทธิ์คำหนึ่งพุ่งออกจากปาก
พลังวิญญาณรอบกายพลันลุกโหมอย่างบ้าคลั่ง ร่างทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยหมอกโลหิตสีแดงฉาน!
“วิชาหนีโลหิต?!”
สีหน้าหวังเมิ่งเหวินแปรเปลี่ยน นางคิดลงมือรั้งผู้บำเพ็ญมารผู้นี้ไว้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ฟิ้ว!
หมอกโลหิตระเบิดออก ร่างถานปินแปรเป็นลำแสงสีเลือด พริบตาเดียวก็หายลับไป
เพื่อใช้วิชาหนีโลหิตนี้ โลหิตบริสุทธิ์ในร่างเขาถูกเผาผลาญไปเกือบครึ่ง ทั้งทะเลปราณและเส้นลมปราณยังบาดเจ็บสาหัส หลังกลับสำนัก หากไม่บำเพ็ญเพียรและฟื้นฟูร่างกายอย่างหนักอยู่สองสามปี ก็อย่าหวังว่าจะก้าวหน้าขึ้นแม้แต่น้อย