กุหลาบทองคำมองเส้นชายแดนที่ใกล้เข้ามาทุกที ดวงตาเบิกกว้าง ประกายแห่งความหวังลุกโชนอยู่ในแววตา
ใกล้แล้ว!
ใกล้มากแล้ว
150 เมตร 100 เมตร 50 เมตร...
“เหลืออีก 50 เมตร 50 เมตรสุดท้าย”
“ขอแค่ข้าม 50 เมตรนี้ไปได้ ฉันก็หนีรอดแล้ว ตำรวจและทหารต้าเซี่ยไม่มีทางกล้ายิงข้ามพรมแดน พวกเขาไม่กล้าขนาดนั้นหรอก”
ขณะที่ความหวังในใจของกุหลาบทองคำยิ่งพองโต เสียงอีกเสียงก็พลันดังขึ้นในหัวของเธอ
“ทำไม? ทำไมเขาถึงยอมปล่อยฉันไป?”
“หรือว่าจาหลู่กับพวกจับคนของพวกเขาได้แล้ว?”
“ใช่! ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ”
เหลือ 30 เมตรแล้ว 30 เมตรสุดท้าย!
20 เมตร อีกแค่ 20 เมตรฉันก็เป็นอิสระแล้ว
“ฮ่า ๆ! ต้าเซี่ย ดินแดนต้องห้ามของทหารรับจ้างงั้นเหรอ? ก็แค่นี้เอง!”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกุหลาบทองคำแล้ว
ตอนนี้พวกเขาพ้นจากป่ามาสู่ที่ราบเปิดโล่งแล้ว ห่างออกไปราว 300 เมตร มีกลุ่มคนกำลังวิ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน หงเหวินฮั่นกับพวกก็ไล่ตามสวี่หลินมาจากด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง
“ตำรวจจราจรคนนั้น นายกำลังทำอะไร?”
“ไอ้สารเลว นายกำลังทรยศชาติหรือไง?”
“บ้าจริง หมอนี่คิดจะทำอะไรกันแน่?”
ทุกคนตะลึงงัน ได้แต่มองสวี่หลินลากคนไปยังเส้นพรมแดนอันศักดิ์สิทธิ์ ตำแหน่งที่ห่างจากเขตแดนอีกฝั่งไม่ถึง 10 เมตร
ถัดไปข้างหน้าคือเหมียนปาง
ไม่ว่าภารกิจของพวกเขาจะสำคัญเพียงใด ขอแค่ข้ามเส้นนั้นไป ทุกอย่างก็ต้องหยุดลงทันที