เฉินร่างคิดว่าตัวเองหูฝาด: "คุณว่าอะไรนะ?"
โจวเหยียน: "ผมบอกว่าเด็กในความดูแลของคุณขับรถชนแล้วหนี"
เฉินร่างโกรธจนหัวเราะเยาะ: "เด็กอายุแค่หกขวบ เธอจะขับรถชนแล้วหนีได้ยังไง?"
โจวเหยียน: "..."
ถึงจะอธิบายยาก แต่เขาพูดความจริงทุกอย่าง
เฉินร่าง: "พอเถอะ ผมไม่มีเวลามาพูดมากด้วย กำลังไปบ้านคุณ โหยวฝูผมหายไปแม้แต่เส้นเดียว คราวนี้คุณเจ็บแน่"
พูดจบก็ไม่รอให้โจวเหยียนตอบ วางสายทันที
โจวเหยียนไม่พอใจ เฉินร่างใจร้อนแบบนี้จะเลี้ยงเด็กดีๆ ได้จริงเหรอ?
แล้วก็เป็นเพราะเฉินร่างขัดจังหวะ เขาถึงไม่ได้เห็นว่าโหยวฝูเลี้ยวไปทางไหน
ริมถนนมีคู่สามีภรรยาสูงอายุที่คุ้นเคยกำลังเดินเล่น โจวเหยียนเดินเข้าไปถาม "ศาสตราจารย์หลี่ ขอโทษที่รบกวนครับ ไม่ทราบว่าเห็นเด็กที่บ้านผมไหม เธอขับรถเด็กสีชมพูอยู่ครับ"
ศาสตราจารย์หลี่: "อ๋อ เด็กคนนั้นขับไปทางสะพานโน่นแล้ว ที่แท้ก็เด็กบ้านคุณนี่เอง"
โจวเหยียน: "ครับ ขอบคุณมาก"
......
โหยวฝูขับรถเปิดประทุนไฟฟ้าสีชมพู รู้สึกถึงอิสรภาพที่ไม่เคยมีมาก่อน
ที่แท้การขับรถมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง โหยวฝูชอบขับรถ! ลมพัดใส่หน้าแล้วสบายมาก เธอจะเร่งความเร็วเต็มที่—
แล้วก็ชนคนเข้าจนได้
คนที่ถูกชนโดนขาร้องเสียงดัง "ซื๊ด—"
โชคดีที่ความเร็วสูงสุดของรถเด็กอยู่ที่ 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และโหยวฝูขับยังไม่ถึงขนาดนั้นเลย
แต่โหยวฝูไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เธอรู้แค่ว่าตัวเองขับรถชนคน!
ในโทรทัศน์เขาเรียกกันว่าอุบัติเหตุรถชน คนที่โดนชนจะความจำเสื่อม ลืมภรรยา ส่วนคนขับต้องเข้าคุก
โหยวฝูสูดลมหายใจลึก บอกตัวเองให้ใจเย็นๆ นะ
เธอมองไปอย่างระแวดระวัง คนที่ถูกชนเดินอ้อมเธอไปแล้ว
หืม? ทำไมไม่ล้มลงไปกองกับพื้น?
แถมไม่มีเลือดออกเลย
ดูไม่ออกเลยว่าความจำเสื่อมจนลืมภรรยาหรือเปล่า
โหยวฝูรีบเรียกเขาไว้: "เดี๋ยวก่อนคะ!"
เด็กหญิงเปิดประตูรถ ค่อยๆ ลงจากรถ แล้วล็อกประตูให้เรียบร้อย
ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่กับที่ ขมวดคิ้วหันกลับมามองเธอ
โหยวฝูเดินกระแต๊บๆ ไปตรงหน้าเขา เตรียมใจไว้เต็มที่ ยื่นสองมือออกมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่น พร้อมหันข้อมือชนกัน กำหมัดตั้งขึ้น: "คุณอา พาผมไปส่งโรงพัก มอบตัวนะครับ"
ผู้ชาย: "..."