โหยวฝูรออยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะได้รับข้อความจากเยี่ยนจินซวี่อีกครั้ง
【YJX】:ลงมาได้แล้วนะ เจ้าหนู พี่ถึงแล้ว
เชอะ
โหยวฝูหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมา พลางนินทาเยี่ยนจินซวี่ในใจว่าเป็นผู้ชายแก่จอมเจ้าชู้
มีพ่อปกติที่ไหนเรียกแฟนของลูกชายตัวเองว่าเจ้าหนูกันบ้าง? ไม่รู้จักเว้นระยะห่างเอาเสียเลย
คงเรียกสาวสวยวัยละอ่อนแบบนี้จนติดปากเวลาไปจีบสาวแน่ ๆ ถึงได้แก้ไม่หาย
ต้องยอมรับว่าเยี่ยนจินซวี่ดูดีมีคุณภาพจริง ๆ ถ้าโหยวฝูได้เจอเขาตอนอายุน้อยกว่านี้สักสี่ห้าปี เขาอาจได้เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่ประทับอยู่ในใจสาวน้อยของเธอก็ได้
ใต้ตึกมีรถเฟอร์รารีสีแดงฉูดฉาดจอดอยู่ เยี่ยนจินซวี่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูป ปลดกระดุมไว้สามเม็ด
โหยวฝูอดสงสัยไม่ได้ว่าเยี่ยนจวีเหวยเป็นลูกแท้ ๆ ของเยี่ยนจินซวี่หรือเปล่า เพราะทั้งคู่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักนิด
แม้แต่รสนิยมเรื่องรถก็แตกต่างกันลิบลับ ปกติเยี่ยนจวีเหวยจะขับรถตู้ธุรกิจสีดำมารับเธอ
โหยวฝูขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับภายใต้สายตาเปื้อนยิ้มของเยี่ยนจินซวี่
“ทำไมไม่อยู่กับเยี่ยนจวีเหวยล่ะ?”
เยี่ยนจินซวี่สตาร์ตรถแล้วถามขึ้นลอย ๆ ราวกับชวนคุยเล่น
“ไม่สะดวกค่ะ” โหยวฝูตอบส่ง ๆ
อยู่ด้วยกันบ้าบออะไร พวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ เสียหน่อย คนที่เป็นตัวแทนก็ต้องถูกเลี้ยงไว้นอกบ้านกันทั้งนั้น ไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย
“ไม่สะดวกตรงไหนล่ะ” เยี่ยนจินซวี่ว่า “ในรถมีขนม หยิบกินได้เลย... พ่อไม่ใช่คนหัวโบราณแบบนั้นหรอก ถ้าพวกเธอรักกันจริงจังก็ย้ายไปอยู่ด้วยกันได้เต็มที่ เอาอย่างนี้ไหม พ่อให้บ้านสักหลังเป็นของขวัญที่เจอกันครั้งแรก”