โหยวฝูกลับถึงบ้านจากโรงพยาบาล ค้นหาทั่วทุกซอกมุมจนเจอสัญญาหย่า
เธอจ้องมองชื่อที่ชีฉงเซิงเซ็นไว้แล้ว
ลายเซ็นเฉียบคม ตัวอักษรงดงาม
พูดตามตรง ชีฉงเซิงปฏิบัติต่อโหยวฝูดีมากตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ดีเสียจนเกินกว่าจะบรรยาย เขาทะนุถนอมโหยวฝูราวกับไข่ในหิน
แต่นั่นเป็นเพราะตัวชีฉงเซิงเองก็เป็นคนดี ไม่เกี่ยวกับความรัก
อย่างน้อยโหยวฝูก็คิดเช่นนั้น
ขนาดเรื่องบนเตียงตามหน้าที่ ชีฉงเซิงยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ดังนั้น ถึงแม้จะความจำเสื่อม ชีฉงเซิงก็ไม่มีทางหย่ากับเธอ
ศีลธรรมและความรับผิดชอบของเขาสูงส่งจนไม่เหมือนประธานใหญ่
การคงสภาพเดิมไว้มีข้อดีมากกว่า อย่างน้อยก็มีพร้อมทุกอย่างทางวัตถุ แถมไม่ต้องใช้เงินตัวเอง
ถ้าหย่า โหยวฝูก็จะเหลือเพียงเงินเย็นชืดไม่กี่ร้อยล้าน
แต่แค่ประหยัดหน่อย เงินไม่กี่ร้อยล้านก็พอใช้แล้ว
โหยวฝูสะดุ้งตกใจกับความคิดตัวเอง เมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง ความคิดเธอกลับเสื่อมทรามถึงเพียงนี้
เมื่อก่อนเธอเป็นเด็กสาวเรียบง่ายที่ฝันว่าถูกลอตเตอรี่ก็ขอแค่ห้าล้าน
เห็นได้ชัดว่าชีฉงเซิงตามใจเธอจนเสียคน
ถ้าไม่หย่า เธอก็จะเสียนิสัยแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ได้
แต่... แต่ดูเหมือนเธอจะทนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คนส่วนใหญ่ไม่ชอบเธอไม่ได้อีกต่อไป
ตอนนี้แม้แต่ชีฉงเซิงก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเธอ ไม่เสแสร้งอีกแล้ว
โหยวฝูเก็บตัวเงียบอยู่สักพัก สุดท้ายก็หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเซ็นชื่อตัวเองลงบนกระดาษ
เฮ้อ สุดท้ายเธอก็รับไม่ได้ที่สามีตัวเองความจำเสื่อมจนลืมเธอ
โหยวฝูไม่มีเวลาว่างมากพอจะไปนั่งฟื้นความจำให้สามีหรอกนะ!
หลังจากเซ็นชื่อเสร็จ โหยวฝูก็หาแหวนแต่งงานออกมา วางลงบนสัญญาหย่า
ยังไงอดีตภรรยาประธานใหญ่ตอนหย่าก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น
เธอก็อยากทำบ้าง
โหยวฝูก้มมองสัญญาหย่าที่มีลายเซ็นกำกับอีกครั้ง
ลายมือกลมป้อมของเธอวางเรียงคู่กับของชีฉงเซิง ดูแล้วไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด
เหมือนชีวิตแต่งงานของพวกเธอ
โหยวฝูรู้สึกจี๊ดที่หัวใจ น้ำตาหยดเล็กๆ สองหยดร่วงลงบนกระดาษ ก่อนจะรีบเช็ดออกอย่างลนลาน
จัดการทุกอย่างเสร็จ โหยวฝูเก็บกระโปรงและกระเป๋าใบโปรดสองสามชิ้น จากนั้นก็ออกจากบ้านริมแม่น้ำที่เธออาศัยมาห้าปีอย่างสง่างาม
......