โหยวฝูกัดปลายตะเกียบเบา ๆ ปลายนิ้วสีชมพูเรื่อของเธอลูบไล้กลางฝ่ามือใหญ่อย่างสนิทสนม
ลู่หยุนเย่เป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอด ถ้าเขาสะบัดมือเธอออก ก็จะต้องมีเสียงจนคนอื่นสังเกตเห็น ดังนั้นเขาจึงไม่ทำแบบนั้น
โหยวฝูราวกับระบายอารมณ์ ใช้เล็บข่วนเส้นลายมือของเขา แถมยังเขียนอักษร 'เต้าหู้' ลงบนฝ่ามือเขาอีก
คนที่ถูกข่วนอย่างลู่หยุนเย่กลับสงบนิ่ง
อยู่ ๆ โหยวฝูก็คีบเนื้อห่านให้เขาชิ้นหนึ่ง
“ฉินหล่างบอกว่าอร่อยนะ” โหยวฝูจ้องชามตัวเอง ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร
ฉินหล่างเป็นใครอีก? ลู่หยุนเย่เกิดข้อสงสัย
ช่างเถอะ เขาไม่อยากรู้
มือใหญ่สากร้อนของเขากำแน่นขึ้น โหยวฝูหลุบตาลง อยากชักมือกลับ
แต่ลู่หยุนเย่กลับใช้นิ้วชี้หมุนวนบนปลายนิ้วของเธอ แรงกดช้าบ้างหนักบ้าง ราวกับกำลังยืนยันบางอย่าง
การกระทำนี้...
โหยวฝูนึกถึงสุดสัปดาห์ก่อนที่จะเลิกกัน
ในรถ เธอซบอยู่บนตัวลู่หยุนเย่ ชายหนุ่มเช็ดนิ้วยาวเซ็กซี่ที่มีข้อนิ้วนูนเล็กน้อยจนสะอาด
สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรง
ตอนแรกนั้นคั่นด้วยเนื้อผ้าบางเบา หลังจากนั้นก็...
ในตอนนั้นเขาใช้วิธีการแบบนี้กับเธอไม่ใช่หรือ...
โหยวฝูฟ้องอยู่ภายในใจอย่างน่าสงสาร
เจอคนเลวเข้าแล้ว
มั่วแต่พาให้เธอคิดฟุ้งซ่านแบบนี้
หน้าไม่อายจริง ๆ
โหยวฝูทนไม่ไหวหันไปจ้องเขาอย่างตัดพ้อ
ลู่หยุนเย่ก็เหลือบมองเธอพอดี ดวงตาเธอฉ่ำวาวดุจคาราเมลละลาย ดูน่าสงสารน่าเอ็นดูยิ่งนัก
เฮ้อ โหยวฝูนะโหยวฝู
หัวใจของลู่หยุนเย่เพิ่งจะเริ่มอ่อนลง เขาก็เห็นชุดสูทของถานเชิงตู้แหว่งลงไปตรงกลาง ผ้าเนียนเรียบทะลุเข้าไประหว่างโคนขาของโหยวฝู
โดนโหยวฝูขย่มอยู่กับที่