เจียงซิงเกอเคยชินกับการอาบน้ำสองครั้งก่อนนอนและหลังตื่นนอน
เขามักจะนอนหลับยาก แต่เมื่อหลับแล้วก็ยากจะตื่น ดังนั้นหลังจากตื่นนอนเขาจะรีบอาบน้ำเย็นเพื่อให้สร่างทันที
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนพิเศษ เขาสวมกางเกงวอร์มตัวหลวม เช็ดผมพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: จักรพรรดิแห่งนิทรา~ ฉันกลับมาไลฟ์คืนนี้นะ ว่างก็มาดูล่ะ
ช่างไม่เกรงใจเสียจริง
เหมือนแมวจรจัดพวกที่คิดว่าตัวเองน่ารัก ก็เลยทำบ้านคนอื่นเป็นบ้านตัวเอง
แล้วเธอยังจะจ้องด้วยดวงตาคล้ายแอพริคอตที่เปล่งประกายสดใส ทวนถามกลับอย่างหนักแน่นกังวานว่า นี่...เป็น...บ้าน...ของคุณ...ใช่ไหม?
ที่เจียงซิงเกอแอดโหยวฝูมานั้นเป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ
วันนั้นเขากดเข้าไปที่หน้าหลักของพัฟฟ์ พัฟฟ์โพสต์วิดีโอเต้นแนวโอตาคุความยาวสิบกว่าวินาที ซึ่งภายในวันเดียวยอดถูกใจก็ทะลุล้านแล้ว
ใบหน้างดงามและทรวดทรงอ่อนช้อยของเธอ ทำให้แม้แต่ท่าทางง่ายที่สุดก็ดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร
หยุดไลฟ์ไปครึ่งเดือน ไม่ได้หมายความว่าจะโพสต์วิดีโอ Douyin ไม่ได้
ความนิยมของพัฟฟ์ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรียกได้ว่าเป็นตัวอย่างของคำว่า 'หน้าอยู่ จักรวรรดิก็อยู่'
ตอนเจียงซิงเกอจะกดกลับ นิ้วดันเผลอไปแตะที่ข้อความส่วนตัวข้างปุ่มติดตาม หน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือและวิดีโอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เจียงซิงเกอไม่เคยเปิดอ่านข้อความส่วนตัวเอง ในกล่องข้อความของเขามีทั้งปลาและมังกรคละเคล้ากัน ส่วนใหญ่เป็นสตรีมเมอร์เล็กๆ มาแนะนำตัวขอให้เขาเมตตา
เพราะเขาไม่เคยอ่าน เขาจึงไม่ได้ปิดข้อความส่วนตัวเหมือนเสินหาวเย็นชาคนอื่นๆ
ถ้าวันนี้ไม่เผลอเลื่อนนิ้วเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะค้นพบจดหมายเล่าเรื่องของพัฟฟ์
[พัฟฟ์ยัดปากนายนะ-มือแย่งพี่ใหญ่]: "พี่ใหญ่ อยากฟังเรื่องของฉันไหม?