ความคิดของโหยวฝูนั้นเรียบง่าย เธอคำนวณเงินที่หาได้ในสัปดาห์นี้ หลังจากที่บริษัทหักส่วนแบ่งแล้วเธอก็ยังได้ไม่น้อยเลย เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัย และยังเป็นแบบที่อยู่ได้อย่างสบายมากอีกด้วย
ดังนั้นเธอจึงใช้ชีวิตแบบขอไปทีไปวัน ๆ โดยสิ้นเชิง
ย้อนกลับไปตอนที่โหยวฝูเพิ่งมาถึงเมืองไห่ ทั้งไม่คุ้นสถานที่และผู้คนก็ถูกแมวมองของบริษัทบันเทิงมองเห็นแวว
โรงเรียนของพวกเธอเปิดเรียนเดือนกันยายนมีการฝึกทหาร ปลายเดือนสิงหาคมไปรายงานตัว แต่โหยวฝูมาถึงเมืองไห่ก่อนกำหนดหนึ่งเดือนครึ่ง โดยนำเงินที่พ่อแม่ให้มาหนึ่งหมื่นห้าพัน
ครอบครัวของโหยวฝูอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ นับว่าฐานะดีทีเดียว พ่อกับหม่ามี้ก็ใจพิเศษกับลูกแก้วหัวแก้วหัวแหวนคนนี้มาก แต่พอมาถึงเมืองไห่ ภาพความเจริญรุ่งเรืองนั้นราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง
โหยวฝูถูกแมวมองพบตัวตอนที่เดินห้างสรรพสินค้านี่เอง แมวมองเดิมตั้งใจจะปั้นเธอให้เป็นดาวรุ่งดวงใหม่ แต่ถูกโหยวฝูปฏิเสธ เหตุผลที่โหยวฝูปฏิเสธก็ง่ายมาก เธอได้ยินว่าคนในวงการบันเทิงล้วนเป็นพวกไม่รู้หนังสือ เธอไม่อยากเป็นคนไม่รู้หนังสือ เธอจะต้องเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ อีกอย่างการเป็นดาราจะถูกคนด่า เธอเปราะบางมากทนคำด่าไม่ได้ ถ้าถูกด่าอาจจะเอาหัวโขกขนมโมจิเนื้อนุ่มเพื่อฆ่าตัวตายก็ได้
แมวมองลากคนมาถึงบริษัทพูดหว่านล้อมอยู่นาน แต่เด็กสาวตัวเล็กนุ่มนิ่มน่ารักคนนี้กลับหัวดื้อรั้นมาก ไม่ยอมอย่างเด็ดขาด ดังนั้นเขาจึงได้แต่ถอยหนึ่งก้าว ถามเธอว่าอยากลองมาไลฟ์สดกลุ่มไหม เป็นธุรกิจใหม่ที่บริษัทเปิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว จะไม่กระทบการเรียนของเธอ ถ้าทำดีก็ไม่ได้น้อยไปกว่าดารานักแสดงเลย มีเงินเดือนประกันให้ด้วย
โหยวฝูถูกดึงดูดด้วยเงินเดือนประกันแปดพัน และแมวมองที่บริษัทนี้ดูจะเป็นรุ่นเก๋ามากประสบการณ์ ถึงกับให้คนอื่นจัดทำสัญญาฉบับพิเศษเฉพาะให้เธอหนึ่งฉบับ ข้อตกลงเป็นมิตรกับเธอมาก