เฝินเฝินวาแลบลิ้นเล็กน้อย “พัฟฟ์ขอโทษนะ ฉันเผลอพูดอะไรผิดไปอีกแล้วสินะ ทุกครั้งที่ฉันพูดอะไรคลุมเครือ แฟน ๆ ของฉันก็จะช่วยปลอบใจแทนเธอ อย่าโกรธฉันเลยนะ”
[เฝินเฝินใจดีและใสซื่อจริง ๆ]
[พวกแม่ ๆ เต็มใจทำให้เอง!]
โหยวฝูเผยยิ้มหวานหยด “ฉันจะโกรธเธอได้ยังไงล่ะ”
แต่ก็บังเอิญเหลือเกิน สิ่งที่โหยวฝูเกลียดที่สุดก็คือเด็กที่มั่นใจในตัวเองและมองโลกในแง่ดี
ตอนนี้เธอเลยอารมณ์ไม่ดีเลยแม้แต่นิด
เฝินเฝินวา “งั้นเรามาเริ่มคุยเรื่องบทลงโทษกันก่อนดีกว่า”
โหยวฝู “ถ้าเธอแพ้ ฉันขอวิธีติดต่อของ DK”
เฝินเฝินวาชะงักไปชั่วขณะ “อันนี้ฉันตัดสินใจให้ไม่ได้หรอกนะ”
แถบข้อความของฝั่งเฝินเฝินเดือดพล่านทันที
[เพิ่งเคยเห็นหน้าไม่อายอย่างนี้]
[พี่ใหญ่ไม่จำเป็นต้องสนใจเธอเลย]
[จะแย่งพี่ใหญ่กันโต้ง ๆ แบบนี้ได้ยังไง อุปนิสัยมีปัญหาแล้วนะ]
[DK]: รับปากเธอไป
[DK]: จะไม่ให้เธอแพ้
[DK]: ส่วนของเธอ เงื่อนไขลงโทษให้ฉันเป็นคนกำหนด
เฝินเฝินวาดูลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังเชื่อฟัง “ท่าน D ของบ้านเราบอกว่าตกลง แต่เงื่อนไขลงโทษของเธอต้องเป็นเขาเป็นคนกำหนด”
โหยวฝู “โอเค ตีแค่ห้านาทีพอ จบเร็ว ๆ”
เฝินเฝินวา “ท่าน D บอกว่าตีสิบนาที”
โหยวฝู “ก็ได้”
[เปี๋ยเร่อ]: มีฉันอยู่คนเดียวยังไม่พออีกเหรอ?
โหยวฝู “มีเธอ? เธอแม้แต่ป้ายแฟนคลับก็ยังไม่ใส่เลยนะ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนของบ้านฉัน”
[[ครีม] เปี๋ยเร่อ]: 6
โหยวฝู “ให้ฉันดูหน่อยสินี่ใครกันนะ? ที่แท้ก็เปี๋ยเร่อของบ้านฉันนี่เอง”
[[ครีม] เปี๋ยเร่อ]: นักสตรีมเคยเรียนการแปลงหน้ามาหรือไง?
[[ครีม] เลมอน L]: สนับสนุนให้แย่งพี่ใหญ่มาเพิ่มอีกสักสองสามคน จะได้ให้สาวน้อยอิ่มหนำ