(ผู้อ่านที่รักซึ่งอ่านตอนอัปเดตเมื่อคืนนี้ทันใด สามารถรีเฟรชบทที่แล้วได้นะคะ ตอนท้ายเพิ่มมาสองสามร้อยตัวอักษร)
“ยังหาไม่เจออีกเหรอ?”
ภายในห้องพักผู้ป่วย VIP ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชน คุณนายหวังชุนเฟินสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ใบหน้างดงามที่เคยได้รับการทะนุถนอมกลับดูซูบตอบลงไปไม่น้อย
“ไม่มีประวัติการเข้าพักโรงแรม แล้วก็ไม่มีบันทึกเข้าออกประเทศ รถไฟความเร็วสูงกับเครื่องบินก็ไม่มีกำหนดการเดินทางของเธอ”
ชีฉงเซิงร่างกายยังไม่หายดี ก็ถูกมารดาแท้ ๆ ใช้ให้ออกตามหาภรรยาไปทั่วทุกสารทิศ
“แล้วเธอจะไปไหนได้ล่ะ คนเราจะหายตัวไปดื้อ ๆ ไม่ได้นะ”
หวังชุนเฟินนึกถึงนิสัยซื่อ ๆ ของโหยวฝูแล้ว ใจก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “เด็กคนนี้เซ็นใบหย่าแล้วก็วิ่งหนีไป ไม่กลับบ้านพ่อแม่ตัวเอง แล้วก็ไม่ไปหาเพื่อน...”
ความกังวลของชีฉงเซิงไม่ได้น้อยไปกว่ามารดา แค่ดูไม่ออกทางสีหน้า
หวังชุนเฟินถอนหายใจ “ถึงเธอจะหย่ากับลูก แม่ก็ยอมรับแล้วล่ะ แต่อย่างน้อยก็ให้แม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เป็นอยู่ยังไงบ้าง”
ชีฉงเซิง “แม่ไม่เห็นต้องช่วยจัดการอะไรแทนเลยนะขอรับ”
เขายังไม่ยอมหย่าเลยแท้ ๆ แต่แม่เขาดันยอมรับเสียแล้ว ถามความเห็นเขาบ้างหรือยัง
หวังชุนเฟินหัวเราะเย็น “ลูกจำเขาไม่ได้เลยแท้ ๆ ยังจะยึดติดสถานะสามีอีก ไม่อายบ้างหรือไง เรื่องหลินเจินเจินเนี่ย แม่อยากพูดก็ขี้เกียจแล้ว เอาคนที่แอบชอบตัวเองไว้ข้างกายตั้งนาน ไม่แปลกที่เมียถึงไม่เอาลูก”
หัวของชีฉงเซิงปวดจี๊ดขึ้นมา “แม่ครับ พูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ”
หวังชุนเฟิน “ลูกคิดว่าแม่อยากพูดนักหรือไง? เป็นถึงประธานใหญ่ทั้งคน แต่กลับตามหาตัวเมียตัวเองไม่เจอ น่าอับอายขายหน้าข้าเสียจริง”