"เดี๋ยวผมจัดการเอง"
เมื่อเห็นลูกสาวเริ่มงอแงเหมือนเด็ก ๆ เพราะเมา โจวซวี่ใจอ่อนขึ้นมาทันที เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับบทคุณพ่อใจดี พาโหยวฝูกลับบ้าน
"แกจะมายุ่งทำไม" โจวเหยียนตวาดเย็น "หน้าที่ของแกคือปกป้องโหยวอี่โหรว"
โหยวอี่โหรวยิ้มส่ายหน้า เธอเองก็มึน ๆ นิดหน่อย แต่ยังไม่ถึงกับเมา
โจวซวี่ถามเธออย่างระมัดระวัง "อี่โหรว... ให้ผมไปส่งคุณได้ไหม?"
ปล่อยให้น้องชายแท้ ๆ ที่ตามจีบกันมาสิบปีแต่ยังไม่สมหวังยืนงงอยู่ตรงนั้น โดยไม่สนใจคู่กัดวัยกลางคนอีกต่อไป โจวเหยียนประคองโหยวฝูไว้ ในดวงหน้าเคร่งขรึมและเคร่งครัดแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก "ลุงใหญ่จะพากลับเอง"
"ลุงใหญ่ ให้หลานจัดการเองเถอะครับ" วันนี้เฉินฟ่างแต่งตัวอย่างเป็นทางการซึ่งหาได้ยากยิ่ง ทรงผมก็เหมือนกับตอนที่พบกับโหยวฝูครั้งแรกเมื่อยังเด็ก ดูสงบนิ่งขรึมขลังกว่าปกติ
"ท่านลุง ท่านพักก่อนเถอะครับ เรื่องนี้ให้พวกเราคนรุ่นใหม่จัดการดีกว่า" กู้ยี่ปั๋วจะยอมให้เฉินฟ่างชิงความได้เปรียบไปก่อนได้อย่างไร เขายังหวังจะสร้างความประทับใจดี ๆ ต่อหน้าผู้ใหญ่ของโหยวฝูด้วยซ้ำ แต่ด้วยระดับความฉลาดทางอารมณ์ของเขาแล้ว คำพูดที่ออกมายิ่งฟังเหมือนยั่วยุเข้าไปใหญ่