(ฉันอยากเปิดโลกถัดไปก่อน แล้วพักโลกนี้ไว้ตรงนี้ชั่วคราวแล้วจริง ๆ... เฮ้อ ตอนเขียนไม่มีแรงบันดาลใจนี่ทรมานจริง ๆ นะทุกคน)
โหยวฝูมีดวงตาคู่สวยมาก
ม่านตาเป็นสีคาราเมลเข้มข้นหวานฉ่ำ กลมโต และตาขาวก็สะอาดไร้ตำหนิ
หลินสวี่สวี่ถูกเธอจ้องตรง ๆ ด้วยดวงตาคู่นี้ แต่กลับไม่เห็นความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
หลินสวี่สวี่เผลอนับถือโหยวฝูขึ้นมา ทำเรื่องไม่ดีแท้ ๆ แต่ยังทำท่ามั่นอกมั่นใจได้ขนาดนี้ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว
ก่อนหน้านี้ในกลุ่มของพวกเธอก็เคยมีเรื่องแย่งพี่ใหญ่มาแล้ว ฝ่ายที่แย่งไปต่อให้ได้ใจแค่ไหน อย่างน้อยก็ต้องรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่าความรู้สึกปกติของมนุษย์ข้อนี้กลับไม่ปรากฏในตัวโหยวฝูเลยสักนิด แถมเธอยังไม่ยอมรับด้วยซ้ำว่าตัวเองแย่งพี่ใหญ่ไป
“มองฉันทำไม”
โหยวฝูถูกหลินสวี่สวี่จ้องจนขนลุก เลยอดถลึงตาดุ ๆ ใส่ไม่ได้ “รีบโทรหาเสี่ยวเสวี่ยสิ พวกเราจะได้คุยกันให้รู้เรื่องต่อหน้า”
หลินสวี่สวี่ไม่อยากโทร แถมยังโทรไม่ได้ด้วย เธอเลยถามโหยวฝูกลับ “แล้วทำไมเธอไม่โทรเองล่ะ”
“เพราะฉันบล็อกเขาไปแล้ว”
โหยวฝูเชิดหน้าเล็ก ๆ ท่าทางเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ฟังแล้วหลินสวี่สวี่แทบหลุดคำสบถออกมา สตรีมเมอร์คนไหนกันจะบล็อกพี่ใหญ่ที่เพิ่งเปย์ให้หลักล้านได้ลงคอ
“งั้นเธอก็โทรสิ” โหยวฝูเร่งหลินสวี่สวี่อีกครั้ง
หลินสวี่สวี่หน้าเจื่อน ตอบอ้อมแอ้ม “ฉันก็โทรไม่ได้เหมือนกัน”
โหยวฝูมองเธออย่างสงสัย “ทำไมถึงโทรไม่ได้”
หลินสวี่สวี่ “...”
เพราะเธอถูกสวีเจี้ยนเสวี่ยบล็อกต่างหาก
แต่พูดออกไปแล้วเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ