เห้อานไม่คิดเลยว่าเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ แต่สิ่งที่โหยวฝูให้ความสำคัญที่สุดกลับเป็นเรื่องนี้
มุมปากของเธอที่เม้มลงเล็กน้อยกำลังพยายามซ่อนความไม่พอใจไว้อย่างสุดความสามารถ
ราวกับว่าการถูกประเมินว่าเป็นสาวบ้านนอกเป็นเรื่องใหญ่หลวงสำหรับเธอ
โหยวฝูได้ยินเสียงหัวเราะของเฮ่ออัน เธอมองชายหนุ่มด้วยความตกใจ และตีความจากเสียงหัวเราะของเขาอย่างเป็นอัตวิสัยว่าเป็นการเยาะเย้ย
เห้อานเห็นสีหน้าของโหยวฝูก็รู้ว่าแย่แล้ว สาวน้อยเบิกตากลมโตเหมือนแมวที่ตกใจ ปากเล็ก ๆ ลืมปิด เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงเป็นแถว
"คุณคิดว่าฉันตลกมากใช่มั้ย?" โหยวฝูทั้งเศร้าทั้งโกรธ รู้สึกว่าตัวเองถูกผู้ชายหน้าตาดีหักหลังอีกครั้ง
เธอเห็นว่าเห้อานดูเหมือนคนดี และเหมือนเป็นคนใหญ่คนโตมาจากในเมือง เธอจึงพยายามใช้คำพูดดี ๆ ของเขามาหักล้างผลกระทบจากคำพูดของเหอซื่อเว่ย
แต่กลับกลายเป็นว่าเห้อานคิดว่าเธอน่าขำ!
เห้อานรีบแก้ตัวทันที: "ขอโทษที ผมคิดว่าคุณน่ารัก ไม่ได้หัวเราะเยาะคุณสักหน่อย"
โหยวฝูง้องอนง่ายมาก เธอเงยหน้ามองเห้อานด้วยท่าทางกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ "O.o" แค่เห้อานชมเธอด้วยความจริงใจอีกสักสองสามประโยค เธอก็เกือบจะเชื่อแล้ว
เห้อาน: "คุณสวยมาก น่ารักมาก ผมไม่เคยเห็นเด็กที่น่ารักเท่าคุณมาก่อน เพราะงั้นไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดของเหอซื่อเว่ย เขาเป็นคนตาดำ ๆ ตาแคบ ๆ รสนิยมแย่มาตลอด"
โหยวฝูไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเหอซื่อเว่ยเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงเธอจะไม่แคร์ผู้ชายปากจัดคนนั้น เธอก็ยังเป็นพัฟฟ์ที่ใจบาง พังได้ง่าย ๆ กับคำตำหนิทุกคำ แต่พอได้คำชมจากเห้อาน มันก็มากพอจะลบความหงุดหงิดจากเหอซื่อเว่ยได้ เธอลืมคำพูดที่ไม่เข้าหูของเหอซื่อเว่ยไปในพริบตา