เมื่อมาถึงร้านอาหาร โหยวฝูก็ขอให้เยี่ยนจินซวี่ช่วยถ่ายรูปให้
เธอเลือกร้านที่จัดอาหารออกมาได้สวยงาม แน่นอนว่าต้องถ่ายรูปให้สวยด้วย
เยี่ยนจินซวี่รับโทรศัพท์จากเธอมาอย่างว่าง่าย กดถ่ายดวงตาเป็นประกายของหญิงสาวกับใบหน้าน่ารักสดใสที่แต่งแต้มสีชมพูระเรื่อ
“เรียบร้อยแล้ว ลองดูสิว่าพอใจไหม” เยี่ยนจินซวี่ยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ ก่อนจะจิบน้ำ
โหยวฝูตรวจดูผลงานของเยี่ยนจินซวี่ เดิมทีตั้งใจจะจับผิด แต่กลับพบอย่างเหนือความคาดหมายว่าทุกรูปออกมาสมบูรณ์แบบ ไม่มีภาพถ่ายแบบผู้ชายตรง ๆ ที่ชาวเน็ตชอบเอาไปล้อกันเลยแม้แต่น้อย
โหยวฝูจับผิดไม่สำเร็จก็ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ ก่อนยอมรับเสียงแข็งว่า “ก็พอใช้ได้ แต่อย่าเพิ่งได้ใจไปล่ะ”
เยี่ยนจินซวี่ยกแก้วน้ำขึ้นบังรอยยิ้มตรงมุมปาก “ดูท่าเสี่ยวโหยวจะยังไม่ค่อยพอใจสินะ ได้สิ ถ้ามีเวลาจะฝึกให้มากกว่านี้”
จะฝึกอะไรนักหนา
โหยวฝูเบ้ปาก พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาคล่องมือขนาดนี้ คงผ่านการฝึกมาไม่น้อย
ก็จริง เยี่ยนจินซวี่แต่งตัวฉูดฉาดราวกับผีเสื้อเจ้าชู้ ปกติคงจีบสาวมาไม่น้อย ช่วยถ่ายรูปให้ผู้หญิงตั้งกี่คน ถึงได้ฝึกฝนจนชำนาญขนาดนี้
สีหน้าของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ดูมีชีวิตชีวาราวกับตัวการ์ตูน เยี่ยนจินซวี่มองอย่างสนอกสนใจ
เมื่อครู่นี้ตอนออกจากบ้าน เขายังหงุดหงิดเพราะนอนไม่พออยู่เลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกดีขึ้นมาก