[ขอรบกวนทุกคนรีเฟรชตอนก่อนหน้าตรงส่วนที่เพิ่มข้อความเสริมด้วยนะคะ]
ในจินตนาการของโหยวฝู ภาพสติกเกอร์ขายหน้าตัวเองที่ร้องไห้หนักเพราะข้อเท้าแพลงถูกส่งต่อในกลุ่มเด็กรวยรุ่นสองไปแล้วเป็นร้อยกรุ๊ป กลายเป็นเรื่องตลกในวงสังคมตระกูลใหญ่แห่งเซินเฉิง
ช่างน่าสงสาร ช่างน่าเวทนา โหยวฝูถูกจินตนาการของตัวเองเล่นงานจนแทบสิ้นใจ แต่ก่อนหน้านั้นเธอยังไม่ลืมเอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่
"คุณช่วยอำนวยความสะดวกให้พ่อเวยเวย์เพราะฉันใช่ไหม"
ชีฉงเซิงกดขาเธอไว้ป้องกันไม่ให้ขยับ "นอกจากคุณแล้ว ผมก็คิดไม่ออกว่าลู่กรุ๊ปมีข้อได้เปรียบอื่นใดเหนือคู่แข่งในวงการเดียวกัน"
โหยวฝู "งั้นคุณก็อย่าไปช่วยไอ้แก่นั่นเลย เวยเวย์กับพ่อเธอไม่สนิทกันเลย ถ้าจะช่วยก็ช่วยเวยเวย์ตรง ๆ เลย เธอเปิดบริษัทของตัวเองด้วยนะ"
ชีฉงเซิงเงียบไปครู่หนึ่ง โหยวฝูเอียงคอจ้องเขาตาละห้อย "ไม่ได้เหรอ"
ชีฉงเซิง "ได้อยู่แล้วสิ ผมแค่รู้สึกผิดที่ไม่รู้เรื่องนี้เลย แล้วยังหลงคิดว่าเรื่องที่ทำไปจะทำให้คุณดีใจ"
โหยวฝูกลับใจกว้าง "ครอบครัวเวยเวย์ไม่ได้มีอำนาจอะไร คุณไม่รู้เรื่องแย่ ๆ ในบ้านเธอก็ปกตินะ"
ตระกูลลู่ก็เป็นเพียงตระกูลเล็กขั้นกลาง ๆ มีเรื่องยุ่งเหยิงเต็มไปหมด เกี่ยวดองกับตระกูลชีบ้างแต่ไม่มาก ชีฉงเซิงผู้มีงานยุ่งตลอดวันจะไม่รู้ก็ปกติ
ชีฉงเซิงหอมโหยวฝู "เมียจ๋า คุณดีมากเลย"
โหยวฝูยืดอกเล็ก ๆ อย่างภูมิใจ แต่กลับสะเทือนถึงข้อเท้าเลยเจ็บจนน้ำตาไหล
ชีฉงเซิงรีบปลอบ "เบบี๋อยู่นิ่ง ๆ นะครับ เจ็บก็กัดผมเอาไหม"