ตอนที่ 20 แม่สื่อสาวจอมแอ๊บแย่งพี่ใหญ่ 20

วางมือถือลง โหยวฝูนั่งเหม่อบนโซฟา

นานแล้วที่ไม่มีช่วงเวลาว่างๆ แบบนี้

เพิ่งดื่มโจ๊กเสร็จ ท้องก็อบอุ่น โหยวฝูเคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้ตัว

พอตื่นขึ้นอีกทีก็เที่ยงแล้ว

ชีวิตที่ต้องตื่นเจ็ดโมงครึ่งทุกวัน อาบน้ำแต่งหน้าแล้วรีบไปบริษัท มันไกลโพ้นราวกับเป็นชาติก่อน

แต่ความจริงผ่านไปแค่ไม่ถึงอาทิตย์

ไลฟ์สดก็เพิ่งเปิดได้แค่สองวัน

โหยวฝูกดเข้าหลังบ้านไลฟ์อีกครั้ง

มูลค่าของขวัญหยุดอยู่ที่ตัวเลขราวกับฝัน

อืม นี่คือเรื่องจริง เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ

โหยวฝูกดเข้าข้อความส่วนตัวอีก ดีกว่าที่คิดไว้เยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นข้อความบอกรัก ชื่นชมความสวย ยังมีสมาคมอีกหลายแห่งอยากเซ็นสัญญากับเธอ

โหยวฝูไม่อยากเซ็นสัญญากับสมาคม สมาคมช่วยสนับสนุนยอดผู้ชมให้ แต่ก็ต้องแบ่งเงิน

เธอไม่ได้อยากเป็นสตรีมเมอร์ใหญ่ สมาคมก็ช่วยอะไรได้จำกัดมาก

แต่ถ้าไม่เข้าร่วมสมาคม วงเงินการถอนเงินก็น่ารำคาญ

โหยวฝูขี้เกียจม้วนตัวอยู่บนโซฟา ปัดแอปทิ้ง ยังไม่อยากคิดขั้นต่อไปตอนนี้

เธอเปิดเกมมือถือเล่นไปสักพัก

บ่ายสองเริ่มหิว

โหยวฝูหาแอปสั่งอาหารร้านอาหารไตที่กินประจำ ปริมาณเยอะ ราคาคุ้ม รสชาติดี สั่งกับข้าวจานเล็กสามอย่างกับข้าวสวยแค่ห้าสิบกว่าหยวน

นี่ถือว่าคุ้มราคาทีเดียวในใจกลางเมือง S ที่ที่ดินทุกตารางนิ้วเป็นทองคำ

ก่อนกดจ่ายเงิน โหยวฝูนึกถึงเปี๋ยเร่อขึ้นมา นิ้วชะงัก แล้วส่งคำขอให้คนอื่นจ่ายแทน

ออเดอร์ขึ้นว่าจ่ายเงินสำเร็จอย่างรวดเร็ว

[☾]: ห้าสิบหยวนยังต้องมาล้วงกระเป๋าฉันอีก?

[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: เปี๋ยเร่อเป่าจุ๊ตื่นแล้วเหรอ?

[☾]: อย่าเรียกชื่อนี้

[☾]: เรียกฉันว่าจันทร์

[☾]: หรือไม่ก็ลู่เยว่หลิน

โหยวฝูตกใจ

เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันนี่เอง จะบอกชื่อจริงทำไม เราเป็นแค่เพื่อนในโลกออนไลน์ คุณนี่เกินไปหน่อยนะ

แต่ชื่อนี้ฟังดูโรแมนติกดีนะ เป็นชื่อจริงหรือเปล่า?

[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: cn?

โหยวฝูล้อเล่น

[☾]: ?

[☾]: เสือก?