เหวินเหรินอวี่รู้สึกอยู่บ่อยครั้งว่า โหยวฝูเหมือนมนุษย์ต่างดาวที่สวมหนังน่ารักแล้วปลอมตัวเป็นมนุษย์โลก
เธอให้ความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่ง
ทั้งกล้าบ้าบิ่นและขี้อาย ทั้งสุขุมและอ่อนต่อโลก
เธอจะมองหน้าเขาแล้วแก้มแดงซ่าน หรือไม่ก็โพล่งคำหว่านล้อมชวนตะลึงออกมากะทันหัน
และขณะที่พูดเรื่องพวกนี้ เธอก็ยังทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับใช้โทนเสียงแบบ "คืนนี้ฉันอยากกินเค้กชิ้นเล็ก ๆ" มาพูดจาเหลวไหลอย่าง "ฉันชอบให้คุณสัมผัสฉัน" ที่ทำให้คนฟังไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี
ถึงเวลาเคลียร์กับเธอให้ชัดเจนเสียทีแล้ว
บังเอิญทางซ้ายของระเบียงมีห้องเตรียมสารเคมีที่ไม่ได้ล็อคอยู่ห้องหนึ่ง เหวินเหรินอวี่ผลักประตูเปิด แล้วส่งสัญญาณให้โหยวฝูเข้าไป จากนั้นตามเธอเข้าไปข้างในแล้วปิดประตู
ในห้องปิดม่านไว้ แสงสลัว แต่ไม่ถึงขั้นมองไม่เห็นอะไร
เหวินเหรินอวี่กำลังจะเอ่ยปากพูด ปากก็ถูกปิดแน่นเสียก่อน