เยี่ยนจวีเหวยไม่คิดว่าโหยวฝูแค่ไปเติมหน้า กลับเดินกลับมาพร้อมดวงตาแดงก่ำ
แถมยังหิ้วกระเป๋าทำท่าจะกลับอีก
เยี่ยนจวีเหวยคว้าข้อมือเธอ ดึงเข้ามาในอ้อมแขน “เกิดอะไรขึ้น ใครทำให้คุณน้อยใจหรือเปล่า”
โหยวฝูดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขาสองสามทีพอเป็นพิธี แต่ก็ไม่หลุด เธออับอายจนซุกหน้าลงกับตัวเขา ก่อนพูดเสียงอู้อี้ว่า “ฉันอยากกลับบ้าน”
เยี่ยนจวีเหวยตอบว่า “ได้”
เขาไม่สนใจคู่บ่าวสาวที่เพิ่งหมั้นหมายกันซึ่งยังยืนถือแก้วอย่างงุนงง โอบโหยวฝูแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากงานไป
เยี่ยนจวีเหวยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เจ้าบ่าวที่เตี้ยกว่าเขาอยู่ช่วงหนึ่งจึงไม่กล้าขวาง
น้องสาวของเจ้าสาวกลับจากห้องน้ำมาพอดี เห็นเยี่ยนจวีเหวยเดินออกไป จึงเดินเข้ามาถามอย่างสงสัยว่า “พี่ ทำไมคุณชายเยี่ยนถึงกลับก่อนล่ะ”
เจ้าสาวดึงเธอไปคุยด้านข้าง ก่อนถามกลับว่า “มาพอดีเลย เมื่อกี้คุณโหยวไปเติมหน้า ได้เจอใครหรือเปล่า มีใครไปล่วงเกินคุณโหยวไหม”
น้องสาวกับเพื่อนสาวที่อยู่ข้าง ๆ มองหน้ากัน ต่างรู้สึกเลา ๆ ว่าโหยวฝูคงได้ยินบทสนทนาของพวกเธอเข้า
แต่ทั้งสองเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย จึงไม่ได้ใส่ใจ โหยวฝูได้ยินก็ได้ยินไปสิ เธอก็แค่คนแทนที่เยี่ยนจวีเหวยเลี้ยงดูไว้ชั่วคราว เจ้าตัวจริงใกล้จะกลับมาแล้ว จะไปกลัวอะไรหากทำให้เธอขุ่นเคือง
น้องสาวทวนคำพูดที่เพิ่งพูดในห้องล้างมือเมื่อครู่อีกครั้ง “ฉันก็ไม่ได้พูดผิดสักหน่อย เธอก็เป็นแค่ตัวแทนอยู่แล้ว...”
เจ้าสาวขมวดคิ้ว ทั้งสองไม่ได้จงใจลดเสียง จากโต๊ะที่เยี่ยนจวีเหวยนั่งอยู่เมื่อครู่มีเสียงหัวเราะดังขึ้น
จ่านชูหลิ่วหรี่ดวงตารูปดอกท้อคู่งาม เอ่ยเยาะอย่างยิ้ม ๆ ว่า “เธอเป็นตัวแทนอะไรของใคร พวกคุณคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าเซี่ยหยูเหมิงหน้าตาเหมือนเธอ”