ลู่หลิงคงรู้สึกว่าตัวเองเหม่อลอยไปนานแสนนาน แต่พอได้สติกลับผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที
สีหน้าของเขาดูซับซ้อนขณะมองเด็กน้อยตรงหน้า
เนิ่นนานต่อมา บางอย่างในใจก็ถูกทุบทำลายและก่อร่างขึ้นใหม่ เขาริเริ่มรับร่มจากมือของโหยวฝู เอียงร่มไปทางเธอ "ไปกันเถอะ"
นับตั้งแต่วันนั้น ท่าทีของลู่หลิงคงที่มีต่อโหยวฝูก็เปลี่ยนไป
เขายังคงเกลียดชังพ่อของตัวเอง ไม่ชอบโหยวเชิ่งเสวี่ย แต่เมื่อโหยวฝูพูดกับเขา เขาก็จะทำหน้าตายแต่ฟังจนจบ
โหยวฝูเองก็ค้นพบว่าพี่ใหญ่ที่ได้มาง่าย ๆ คนนี้ใช้งานได้ดีทีเดียว
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม ขอเพียงเธอแสดงทีท่าว่าชอบ แม้จะเป็นเพียงการเอ่ยถึงตามอารมณ์ ไม่ถึงสองวันลู่หลิงคงก็จะซื้อมาให้เธอ
แต่ลู่หลิงคงไม่เคยให้เธอก่อน ปกติแล้วมักจะรอให้โหยวฝูกลับมาจากโรงเรียน สิ่งของนั้นก็ถูกวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนเธอแล้ว
ครั้งแรกที่โหยวฝูได้รับของขวัญในรูปแบบนี้ เธอก็รู้ทันทีว่าเป็นของลู่หลิงคง เธอถือของขวัญด้วยสองมือมาเคาะประตูห้องของลู่หลิงคง
ลู่หลิงคง: "เข้ามาสิ"
โหยวฝูเปิดประตูเข้ามา ชูเครื่องประดับเล็ก ๆ น่ารักส่งให้ลู่หลิงคงอย่างกับเด็กเอาขนมอวด "คุณพี่ ยังอีกหลายเดือนกว่าจะถึงคริสต์มาส แต่ว่าซานตาคลอสดูเหมือนจะมาหาฝูฝูแล้วนะ"
ลู่หลิงคงมองเธออย่างขบขัน "งั้นก็ดีสิ"
ก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้อ่อนต่อโลกจริง ๆ หรือแค่ซื่อบื้อกันแน่
โหยวฝูเล่นโบว์เล็ก ๆ บนของขวัญ ก้มหน้าพึมพำเบา ๆ "ครั้งหน้าคุณซานตาคลอสจะมาเมื่อไหร่นะ หนูยังมีของที่อยากได้มากกว่านี้อีก หวังว่าท่านจะเอามาให้หนู"
เด็กคนนี้ช่างละโมบจริง ๆ ไอ้เจ้าหนูตะกละมาจากไหนกัน ขอแค่สมหวังก็รีบร้อนเสนอความต้องการต่อไปแล้ว