โหยวฝูร้องไห้ด้วยความกลัว
พอย่างเข้าเช้า ความกล้าของเธอก็หดหายไป
แรงกระตุ้นที่อยากได้ผู้ชายรูปงามละลายหายไปกับค่ำคืน
จู่ ๆ เธอก็นึกได้ว่าเมื่อคืนตัวเองทำเรื่องบ้าบิ่นแค่ไหน
ถึงไม่รู้ว่าชีฉงเซิงมีดีกรีแค่ไหน แต่ดูจากความสนิทสนมกับเจ้านาย และภูมิหลังของเจ้านาย... ถ้าชีฉงเซิงกับเจ้านายมีฐานะทัดเทียมกัน โหยวฝูก็คิดว่าตัวเองเตรียมตัวไปกระโดดแม่น้ำหวงผู่ได้เลย
สีหน้าของสาวน้อยที่ถูกห่อตัวแน่นราวกับจี๊บแปรเปลี่ยนรวดเร็ว ชีฉงเซิงจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง
เขาตื่นมากว่าชั่วโมงแล้ว เรื่องที่ควรตรวจสอบก็ตรวจสอบหมดแล้ว
ยามาจากคุณหนูตระกูลชั้นต่ำ ไม่เกี่ยวกับโหยวฝู
แต่โหยวฝูหลังจากประคองเขาแล้วไม่ได้เลือกบอกคนอื่น กลับจูงเขาขึ้นไปชั้นสองเอง นี่เป็นเรื่องจริง
ชีฉงเซิงถามเธอว่า "ทำไมถึงทำแบบนั้น ฉันอยากฟังความจริง"
เพื่อนที่ช่วยดูกล้องวงจรปิดให้คิดว่าโหยวฝูเป็นพวกเดียวกับคนวางยา แต่ชีฉงเซิงไม่คิดเช่นนั้น
เขาอยากฟังโหยวฝูพูดด้วยตัวเอง
โหยวฝูซ่อนคางเล็ก ๆ ไว้ในผ้าห่ม พูดพึมพำว่า "ถ้าหนูพูดความจริง คุณจะปล่อยหนูไปไหมคะ"
ชีฉงเซิงตอบว่า "ได้"
ท่าทีของชีฉงเซิงดีกว่าที่คิดไว้มาก
โหยวฝูสัมผัสได้ เธอจึงอดล้ำเส้นอีกไม่ได้ "แค่ปล่อยไปอย่างนั้นเหรอคะ"
ชีฉงเซิงเลิกคิ้ว "แล้วยังอยากให้ทำอะไรอีก"
โหยวฝูขยุกขยิกในผ้าห่ม รู้สึกเขิน ๆ "เมื่อคืนหนูเหมือนผีเข้าสิง รู้สึกว่าคุณหล่อมาก อดใจไม่ไหวอยากนอนกับคุณ"