(แล้วนักอ่านตัวน้อยบางคนก็จะถามว่า นักเขียน ๆ กลั้นอยู่นานนี่เขียนอะไรเกินเลยไปหรือเปล่า? คำตอบคือชัดเจนว่าไม่ได้เขียนอะไรเลย)
โหยวฝูตื่นขึ้นมา ที่เห็นตรงหน้าคืออกกว้างสีขาวเย็น มีรอยฟันเล็ก ๆ น่ารักอยู่บนนั้น
ดวงตาเรียวยาวสีคาราเมลมีแววงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสติก็กลับคืนมา
โหยวฝูไม่ได้ความจำขาดหลังจากเมา เธอแค่ตอนนั้นคำพูดการกระทำถูกแอลกอฮอล์ทำให้อ่อนลง พอสร่างก็จำได้หมดว่าตัวเองทำอะไรลงไป
(ลบหมดแล้ว)
จนสุดท้ายโหยวฝูก็ยังไม่เข้าใจว่าชีฉงเซิงกำลังแข่งกับใคร
โหยวฝูเป็นคนซื่อสัตย์มาก (ลบไปแปดตัวอักษร) ท่าทีของเธอก็อ่อนลงตาม
ช่วยไม่ได้ สามีทั้งอร่อยจะตาย
กินยังไงก็ไม่เบื่อ
"ตื่นแล้ว?"
เสียงของชีฉงเซิงดังมาจากเหนือศีรษะ โหยวฝูซุกหน้าลงในอกกว้างของเขา
"เบบี๋กลับบ้านกับฉันนะ ได้ไหม?"
นิ้วของชีฉงเซิงสางผมของโหยวฝูอย่างอ่อนโยน "เธออยู่ข้างนอกคนเดียวฉันไม่สบายใจ"
โหยวฝูส่งเสียงอู้อี้: "ก็ปาเข้าไปเดือนหนึ่งแล้วคุณถึงเริ่มไม่สบายใจ?"
ชีฉงเซิง: "ขอโทษนะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหมือนข้ออ้าง แต่หลังจากฉันมีสติเต็มที่ ก็ไม่มีวินาทีไหนเลยที่ไม่ได้คิดอยากตามหาเธอ"