การควบคุม 'ความพอดี' อย่างแม่นยำ เป็นหลักการในการใช้ชีวิตของถานเชิงตู้มาโดยตลอด
โหยวฝูและเจียงซิงเกอเป็นแฟนกัน
แน่นอนว่าเจียงซิงเกอสามารถตักเตือนชายอื่นที่สนิทสนมกับแฟนสาวของเขาได้
นี่เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
และถานเชิงตู้เองก็ควรก้มหัวอย่างเหมาะสม แสดงความเสียใจเล็กน้อย จบลงด้วยความสุขของทุกฝ่าย
แต่วันนี้เขาไม่อยากเป็นฝ่ายถอย
“คุณเจียง คุณควรรู้จักความพอดีบ้าง”
ถานเชิงตู้จับข้อมือของโหยวฝูเบาๆ แล้วดึงเธอมาทางเขา
โหยวฝูก้าวตามแรงเฉื่อยไปสองก้าว เงยหน้ามองสบตาถานเชิงตู้ด้วยความงุนงง
“ผมเป็นผู้ใหญ่ที่สนิทกับbb ส่วนคุณเจอกันครั้งแรกก็ใช้น้ำเสียงจับผิดชู้สาวมาวิวาทะกับผม ไม่เพียงไร้มารยาท ยังไม่เคารพเธอด้วย”
ถานเชิงตู้ลูบไหล่ของโหยวฝูที่เจียงซิงเกอโอบกอดเมื่อครู่เบาๆ
ราวกับปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริง
เจียงซิงเกอพยายามควบคุมสีหน้า
เพื่อนๆ มักบอกว่าเวลาที่เขาโมโห ใบหน้าเหมือนผีที่คลานขึ้นมาจากยมโลก
แม้จะโกรธที่ผู้ชายนอกคอกมาวอแว แต่เขาก็ไม่อยากทำให้โหยวฝูตกใจ
เจียงซิงเกอจ้องเขม็งไปที่มือที่จับโหยวฝูไว้ “ผู้ใหญ่ที่ไหนเขาพาสัตว์เลี้ยงเดินทางไกลมาเอาใจสาวแถมยังมือไวเท้าไวตลอด อีกอย่างผมบอกให้คุณอยู่ห่างๆ แฟนผม ไม่ได้สงสัยว่าเธอมีอะไรกับคุณ”
ถานเชิงตู้ “ถ้าในใจคุณไม่ได้คิดมาก สายตาไม่สกปรก แล้วทำไมต้องให้ผมรักษาระยะห่างกับbb คุณเห็นผู้ใหญ่ซื้อถังหูลู่มาเอาใจเด็กน้อยที่ข้างทาง ยังจะบอกว่าไม่เหมาะสมงั้นหรือ”