ชีฉงเซิงกระตุกหางตา
เมื่อครู่โหยวฝูบอกว่ากำไลข้อมือนี่เป็นของขวัญที่เธอขอจากอดีตเจ้านาย อย่าแย่งเลย
ชีฉงเซิงกล้ำกลืนความขมปร่าและความอยากทำลายล้าง จำใจยอมรับคำพูดของโหยวฝู
ของเล่นเล็ก ๆ ที่เขาหมายตาไว้ใช้ตบเมียให้มีความสุข กลับถูกผู้ชายอื่นประมูลไปเพื่อมอบให้เธอ
ผู้ชายอื่นมีสิทธิ์อะไรมาส่งของขวัญให้โหยวฝู?
ชีฉงเซิงจำหลี่เฉิงอี้ได้ เคยร่วมงานกันเมื่อหลายปีก่อน
หลี่เฉิงอี้รูปหล่อ พื้นฐานครอบครัวดี กิจการส่วนตัวก็ประสบความสำเร็จ เป็นที่หมายปองของคนในแวดวงให้จับคู่ด้วย
แต่เขามักใช้ข้ออ้างว่ามีคนที่ชอบแล้วบ่ายเบี่ยงมาตลอด
ไม่มีใครเชื่อว่าหลี่เฉิงอี้มีคนในใจจริง ๆ ข้างกายเขาไม่มีแม้แต่ลูกจ้างผู้หญิงสักคน
ตอนนี้คิดดู กลับไม่ใช่ข้ออ้างเลย
ชีฉงเซิงพยายามเมินเฉยการสัมผัสที่ใกล้ชิดเกินเหตุของภรรยากับหลี่เฉิงอี้ ตั้งแต่หลี่เฉิงอี้เดินตามหลังโหยวฝู ยังเอ่ยปลอบ เจ้าตัวก็อยากถีบให้กระเด็นไปนานแล้ว
น่าแปลกจริง
ชีฉงเซิงไม่คิดว่าตัวเองจะเคยมีความคิดพาลเกเรแบบนี้
หยาบคาย ป่าเถื่อน ไร้มารยาท ไม่มีสกุล
ไม่เหมือนเขาเลยสักนิด
โหยวฝูร้องไห้พลางสวมกำไลไปด้วย ยังสะอื้นถามชีฉงเซิงว่า "สวยไหม?"
ชีฉงเซิงกลั้นลมหายใจขุ่นมัว "สวย"