ทำไมวาฬเพชฌฆาตถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้บังเอิญขนาดนี้?
ถึงแม้พัฟฟ์ที่อยากคบกับวาฬเพชฌฆาตจะตายไปแล้ว แต่ดวงตาของเธอยังมีชีวิตอยู่ แค่มองแวบเดียวก็จำได้ว่าชายหนุ่มรูปร่างสูงคนนั้นคือวาฬเพชฌฆาต
ความทรงจำที่ได้จากใบหน้าหล่อเหลามักจะพิเศษกว่าปกติเสมอ
โหยวฝูเพิ่งจะเอ่ยคำว่า "สวัสดี" แต่มันกลับถูกกลืนกลับลงคออย่างเร่งด่วน
ด้วยความไวต่อเสียงของวาฬเพชฌฆาต แค่โหยวฝูส่งเสียง เขาก็ต้องจำได้แน่นอน
ดังนั้นเธอจึงเพียงแค่ยิ้ม ใบหน้างดงามของเธอทำให้เกิดความรู้สึกดีโดยไม่ต้องสงสัย
เจียงขั่นเองก็ไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องผิดปกติที่โหยวฝูไม่ทักทายอย่างไร้เสียง คงเป็นเพราะเธอเขินอายมั้ง
เขาเสนอตัวหยิบกระเป๋าใบเล็กของโหยวฝูขึ้นมา "งั้นพวกเราขึ้นไปข้างบนก่อนนะ แฟนฉันง่วงแล้ว"
ทั้งสองจูงมือกันเดินไปยังลิฟต์ จนกระทั่งพวกเขาหายลับไปแล้ว เพื่อน ๆ ถึงเริ่มซุบซิบ
"ขำจะตายแล้ว เจียงขั่นมีวันนี้ได้ด้วยเหรอ?"
"ท่าทางถือกระเป๋าให้ผู้หญิงของนายน้อยใหญ่เหมือนลูกน้องหมาขี้ประจบเลย ใครจะเข้าใจบ้าง?"
"แต่ว่าถ้าฉันมีแฟนสวย ๆ แบบนี้ ฉันก็จะถือกระเป๋าให้เธอเหมือนกัน"