[ไม่ชอบลูกหมาหรอ]: ว้าว เรียกแม่ได้ด้วยเหรอ
[ไม่ชอบลูกหมาหรอ]: จักรพรรดิอเมริกากินดีขนาดนี้เลยเหรอ
[อย่าสั่งอเมริกาโน่เย็น]: นึกว่าอะไร
[อย่าสั่งอเมริกาโน่เย็น]: ฉันมันลูกแหง่
โหยวฝูเกือบพ่นน้ำลาย สับปะรดหวานฉ่ำชิ้นหนึ่งติดคอ เธอไอไม่หยุด เดินวนหาน้ำในห้อง
ชีฉงเซิงลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว อยากไปอยู่ข้างเธอเดี๋ยวนั้น
ภรรยาดูแลตัวเองไม่ได้เลย เขาเริ่มสงสัยว่าการตัดสินใจให้เวลาเธอค่อย ๆ ปรับตัวนั้นผิดหรือเปล่า
หรือควรจะแข็งกร้าวหน่อย หลอกล่อให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายก่อนดีกว่า
โหยวฝูเดินหาทั่ว
อ่า ไม่มีน้ำแล้ว สองขวดถูกเธอดื่มหมด
ช่างเถอะ กินน้ำผลไม้แทนก็ได้
ประตูห้องของโหยวฝูถูกเคาะเบา ๆ ในไม่ช้า: "คุณผู้หญิง น้ำดื่มครับ"
ตอนนี้โหยวฝูทำใจกลั้นใจหยิบไวน์ที่ดูเหมือนน้ำผลไม้ในตู้แช่ออกมากินไปครึ่งขวดแล้ว
ความคันและเจ็บในลำคอถูกบรรเทาด้วยของเหลวเย็นเฉียบ
เธอเปิดประตูรับน้ำแร่สองขวดที่ผู้จัดการโรงแรมนำมาให้ พึมพำขอบคุณ แล้วพูดว่า คุณเป็นคนดีจัง
ใบหน้าขาวซีดของผู้จัดการแดงระเรื่อ: "ไม่ต้องขอบคุณครับ เป็นหน้าที่ของผม"
โหยวฝูหิ้วน้ำกลับมาหน้ามือถือ แก้มค่อย ๆ ร้อนผ่าว เม้มปากบ่น: "ก็เพราะพวกนายนั่นแหละ พูดจาแปลก ๆ กันทุกวัน คราวหน้าทำแบบนี้อีก ฉันไม่เล่นด้วยแล้ว"