ว่ากันตามตรง ยามยังเด็ก โหยวฝูเปรียบดั่งตัวแทนของคำว่านางฟ้าที่มีชีวิต
เธอมีใบหน้ากลมที่แสนน่ารัก ดวงตากลมโตแบ๊ว ภายในม่านตาฉายประกายหวานละมุน
ทำให้เฮ่อชิงซ่งนึกถึงน้ำเชื่อมคาราเมลที่ราดบนขนมหวานคำสุดท้ายที่กินเมื่อคืน
เด็กหญิงทำหน้ามีความหวัง เปื้อนความเขินอายเล็กน้อย จ้องมองเฮ่อชิงซ่งตาแป๋ว แขนกลมป้อมดั่งท่อนบัวกอดรัดเอวเขาแน่น
เฮ่อชิงซ่งไม่ชินกับการใกล้ชิดผู้อื่นเช่นนี้ โดยเฉพาะเพราะบนตัวโหยวฝูยังมีกลิ่นหอมน้ำนมจาง ๆ
นั่นทำให้เฮ่อชิงซ่งปฏิบัติต่อเธอประหนึ่งสิ่งของที่เปราะบาง
เขาไม่ชอบสิ่งที่น่ารักอ่อนแอเกินไป เพราะมันทำให้เขามือไม้อ่อน ไม่รู้ควรปฏิบัติเช่นไรจึงไม่ทำให้เธอบาดเจ็บ
เฮ่อชิงซ่งเจรจากับเด็กหญิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "ขอเธอปล่อยมือจากฉันที"
"ไม่เอานี่นา!" โหยวฝูส่ายหัวรัว ๆ กิริยานั้นคล้ายลูกหมาตัวเปียกกำลังสะบัดขน
เธอเกาะเฮ่อชิงซ่งแน่นหนึบ ใช้ดวงตาลูกหมาตัวกลมนั่นปล่อยคลื่นแสงแห่งความน่ารัก: "คุณพี่แต่งงานกับหนูนะคะ?"
เฮ่อชิงซ่งปฏิเสธอย่างสุภาพ: "ขอโทษด้วยไม่ได้นะ เรายังเด็กเกินไป แต่งงานไม่ได้หรอก"
ปากกระจับของโหยวฝูยื่นเบะจนแขวนขวดน้ำมันได้: "แล้วเมื่อไหร่ถึงจะได้ล่ะ? ปีนี้หนูหกขวบแล้วนะ!"
เฮ่อชิงซ่งทำหน้านิ่งขาวซีด พยายามอธิบายเหตุผลกับโหยวฝู: "ไม่มีใครเขาแต่งงานตอนหกขวบกันหรอก"