ซืออู้เร่งฝีเท้า เขาต้องการจากโหยวฝูให้เร็วที่สุด
คำหวานของนักหลอกลวงตัวน้อยคนนี้โจมตีทุกคนอย่างไร้ความแตกต่าง อันตรายมาก
แต่โหยวฝูเห็นเขาเร่งความเร็ว ก็เร่งตามไปด้วย ปาดหน้าเข้าไปจอดขวางตรงหน้าเขาเลย
โหยวฝูใช้เวลาไม่กี่วินาทีดื่มด่ำกับทักษะการขับรถอันยอดเยี่ยมของตัวเอง
ซืออู้หยุดเดิน
“เธอต้องการอะไรกันแน่”
ซืออู้เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ยังต้องวิ่งอีกสิบสามนาที แต่ก็ช่างเถอะ ปัดเศษขึ้นก็เหมือนวิ่งครบแล้ว
เขาสูดลมหายใจให้สงบ แล้วสบตากับดวงตากลมโตแจ่มใสไร้เดียงสาของโหยวฝู
ซืออู้เบือนหน้าหนีอย่างแนบเนียน “คนรอบตัวเธอยังไม่พออีกเหรอ เฉินฟ่าง กู้ยี่ปั๋ว หรือแม้แต่เฮ่อชิงซ่งก็ยังเชื่อฟังเธอทุกอย่าง แล้วเธอจะมายุ่งกับฉันทำไมอีก”
“เชื่อฟังทุกอย่าง” เป็นคำที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับโหยวฝูเลย การจะทำความเข้าใจมันยากนิดหน่อย
เธอใช้นิ้วชี้กดขมับแล้วหมุนวนอย่างกลัดกลุ้ม ในการ์ตูนบอกว่าทำแบบนี้แล้วจะฉลาดขึ้นนะ
โหยวฝูใช้สมองน้อย ๆ อันชาญฉลาดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตาโตเข้าใจทันที “หนูรู้แล้ว พี่อยากเป็นคนพิเศษสำหรับหนูฝู ใช่ไหมจ๊ะ”
หางตาซืออู้กระตุก
ซืออู้ไม่เข้าใจว่าโหยวฝูตีความแบบนี้ได้ยังไง “ไม่ใช่”
เขาหน้าแดงเพราะถูกกล่าวหา