[การเผาไหม้ถิ่นทุรกันดาร มอบ หัวใจน้อย x200,000]
ต่อให้โหยวฝูไม่ออดอ้อนขอแต้ม โจวหรานก็ต้องช่วยเธออยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่เธออ้อนได้น่าฟังขนาดนั้น
เขาแทบจะนึกภาพออกเลยว่าถ้าเขายืนอยู่ตรงหน้าโหยวฝู เด็กสาวจะทำหน้าสงสารน่าสงสารดึงแขนเสื้อเขาไว้แน่นแค่ไหน
นัยน์ตากลมโตแวววาวคู่นั้นจะฉายแววออดอ้อน น้ำเสียงหวานหยดย้อยจะจงใจทำ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่ารักดี
พิธีกร: “ขอบคุณท่านทุ่งโลหิต สมแล้วที่เป็นอัศวินขี่ม้าขาวของพัฟฟ์น้อยของเรา! เท่สุดๆ!”
แค่ปาหัวใจหนึ่งแสนสี่หมื่นก็พอช่วยได้ แต่เขากลับจะปาให้สองแสนเต็มๆ
สองแสนในทีเดียว! แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ทุ่งโลหิตปาของคาร์นิวัลเยอะกว่านี้อีก พอเทียบกันแล้วก็ไม่ค่อยน่าแปลกใจเท่าไร
ถ้าท่านก้างปลายังอยากดูสนุกแทงต่อ ก็ต้องปาโน๊ตอีกกว่าสี่แสนตัว นั่นก็เท่ากับเงินจริงกว่าสี่แสน
แค่แวะมาดูเล่นๆ ไม่น่าจะต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ คนดูต่างก็คิดแบบนี้
และก็จริงๆ โอ่วกู่โถวไม่ได้แทงพัฟฟ์ต่อ
[โอ่วกู่โถว]: ช่างเถอะ ยังไม่แทงก่อน
[โอ่วกู่โถว]: กลัวพี่ใหญ่ของน้องจะหนีไปก่อน แล้วน้องต้องมาร้องไห้อีก
เพราะเมื่อกี้เขาก็เพิ่งแอบเข้ามาแล้วเห็นพัฟฟ์ตาแดงๆ ขอบคุณพี่ใหญ่อยู่
มีพี่ใหญ่ก็ร้องไห้ ไม่มีพี่ใหญ่ก็ยิ่งร้องเป็นเจ้าน้ำพุน้อย
อย่ามาแอบอ้างญาติบนเน็ตนะ ใครเป็นน้องของนายกัน? โหยวฝูย้อนในใจ
ไม่มีเงิน เสียดาย ไม่อยากแทงก็บอกตรงๆ นังก็ไม่ได้ไม่หัวเราะเยาะใส่เขาซะหน่อย