ซางจิ่งเหยียนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัย บนสะพานผู้คนเดินผ่านไปมา แม้จะมีไม่กี่คนที่หยุดยืนดู แต่ใครที่ผ่านไปก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมอง
เมื่อก่อนอาจมองเพราะชื่นชมหนุ่มหล่อเย็นชา แต่คราวนี้สายตาส่วนใหญ่พุ่งเป้าไปที่สาวสวยที่กำลังออดอ้อนซางจิ่งเหยียน
เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นนักศึกษาที่นี่หรือเปล่า? คงไม่ใช่ล่ะมั้ง หน้าตาขนาดนี้ ถ้าเป็นนักศึกษาจริงคงถูกตามหาบนกระดานสารภาพรักจนเป็นร้อยครั้งแล้ว ไม่มีทางไร้ตัวตนในมหาวิทยาลัยได้
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนค่อยๆ เดินมาถึงข้างๆ ทั้งสองคน "มีอะไรก็ไปคุยที่อื่นเถอะ คนมองเยอะแยะเลย"
ซางจิ่งเหยียนกอดโหยวฝูแน่นขึ้นอย่างแนบเนียน แทบจะเหมือนต้องการซ่อนเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา "เมื่อกี้เธออยู่กับนาย?"
มิน่าล่ะก่อนหน้านี้เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนถึงถามว่าเขาอยู่ที่ไหนแบบผิดปกติ
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยน "ใช่สิ เขามาหานาย นายไม่ไปรับเอง ฉันก็เลยต้องพามาส่ง อย่างน้อยเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงที่เพื่อนรู้จัก จะปล่อยให้เธอหลงทางหาที่ไม่เจอได้ยังไง?"
ซางจิ่งเหยียนไม่แสดงท่าทีใดๆ
สองคนนั้นก็แค่รูมเมทเก่า เพื่อนอะไรกัน
อีกอย่างจากที่เขารู้จักเฮ่ออวิ๋นเจี้ยนน้อยนิด เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนไม่ใช่คนใจดีแบบนั้นเลย
ซางจิ่งเหยียน "งั้นขอบใจมาก ส่งคนมาถึงแล้ว นายกลับได้แล้ว"
เฮ่ออวิ๋นเจี้ยนกัดฟันกรอด "......."
หมัดแข็งขึ้นมา อยากจะซัดหน้าซางจิ่งเหยียนสักหมัดเดี๋ยวนั้น
โหยวฝูเกาะอยู่บนตัวซางจิ่งเหยียนแล้วด่าเขาทีหนึ่ง "ไม่มีมารยาท"