เส้าหลี่กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการกับโหยวฝูยังไงดี สตรีมเมอร์ตัวน้อยคนนี้ดูนุ่มนิ่มว่านอนสอนง่าย แต่จริง ๆ แล้วเด้งดึ๋งมาก ลื่นปรื่อ จับต้องไม่ได้เลย เข้าใจยากสุด ๆ
สัมผัสได้ถึงความเงียบผิดปกติในอากาศ เส้าหลี่เงยหน้ามอง ก็ต้องตะลึงไปชั่วขณะ: "เธอเป็นอะไรไป?"
เขาเห็นสตรีมเมอร์ตัวน้อยที่เมื่อกี้ยังปกติดี ตอนนี้กลับหน้านี้เอาแต่ใจจะร้องไห้
เปลือกตาบาง ๆ กำลังแดงเรื่อ ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาสองพวงที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้น
น้ำเสียงของเส้าหลี่อ่อนลงทันที ฟังดูง้อมแง้ม ๆ ด้วยซ้ำ: "เธอไม่ยอมก็ไม่ยอมสิ จะร้องไห้ทำไม ฉันก็ไม่ได้จะบังคับเธอสักหน่อย"
ใครไม่รู้ฟังคำนี้เข้า ก็คงคิดว่าเส้าหลี่ตั้งใจจะใช้เส้นเล่นเกมกับสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
เส้าหลี่: "เอาเถอะ ๆ ไม่ได้พูดก็ได้ การเป็นดาราก็ไม่ได้ดีอะไร บางทีอาจจะได้เงินน้อยกว่าที่เธอไลฟ์สดเสียอีก"
เส้าหลี่เริ่มง้อแบบแข็งทื่อ ๆ
โหยวฝูกัดริมฝีปาก พออ้าปากก็เป็นน้ำเสียงสั่นเครือ พูดแบบฟังไม่รู้เรื่อง: "มีคนด่าฉัน"
เหมือนเด็กน้อยที่สุ่มจับคนบนถนนมาฟ้อง ไม่สนใจด้วยว่าคนที่จับได้จะเป็นพ่อแม่ตัวเองหรือเปล่า
แต่เส้าหลี่ชัดเจนว่าเป็นคนประเภทที่อยากเป็นพ่อแม่เกินเหตุ ถึงขั้นเกิดความรู้สึกเหมือนมีพันธกิจขึ้นมาทันใด
เส้าหลี่ถามเสียงจริงจัง: "เป็นยังไง? ใครกล้าด่าเธอวะ?"
เขายังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ
โหยวฝูเช็ดตา ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ: "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นยังไง อยู่ดี ๆ กลุ่มคนก็มาว่าฉันแย่งเสี่ย ฉันไปแย่งเสี่ยใครตอนไหนเนี่ย"