(อย่ามองหาความสมจริงในนิยายฟีลกู้ดนะ ทุกคนอย่าอินเกินไป ผู้เขียนไม่ได้ตามติ่งในชีวิตจริง เคารพสาวกติ่งทุกคน เนื้อเรื่องต้องการแบบนี้ ได้โปรดอย่าเทียบกับชีวิตจริง)
เหวินเหรินอวี่เดินไปส่งโหยวฝูที่ห้องเรียน ตลอดทางมีสายตาจับจ้องพวกเขามากมาย
ทั้งสองคนต่างชินกับการตกเป็นเป้าสายตา ไม่ได้สนใจเลยสักนิด
ก่อนโหยวฝูจะเข้าไปยังอยากหอมแก้มเหวินเหรินอวี่สักฟอด แต่โดนเหวินเหรินอวี่ปรามด้วยสายตา
ตลอดบ่ายวันนั้น เหวินเหรินอวี่สัมผัสได้ว่ามีคนไม่น้อยมองมาที่เขาแบบเลื่อนลอย
การจ้องมองแบบนี้ต่างจากความคลั่งไคล้ของแฟนคลับ มันเป็นสายตาที่อธิบายยาก แถมยังแฝงความมุ่งร้ายด้วย
เหวินเหรินอวี่รู้ว่าพวกเขามองอะไร
ก็แค่รอยฟันเล็ก ๆ น่ารักตรงคอด้านขวาของเขาไง
ใกล้เลิกเรียน ในที่สุดก็มีคนอดไม่ไหวถามเขาว่า "ตอนเที่ยงเธอกับรุ่นพี่โหยวฝูเกิดอะไรขึ้นรึ?"
เหวินเหรินอวี่: "ไม่มีอะไร ผมบอกให้เธอรอจนกว่าไอดอลผมเรียนจบแล้วค่อยคบกัน เธอไม่ยอม"
เพื่อนร่วมชั้นได้ยินก็หัวเราะออกมา "ก็ต้องอย่างนั้นสิ รุ่นพี่ฝูฝูเป็นใครเชียว อ้างสิทธิ์อะไรให้รอเธอ?"
"ผู้ชายดี ๆ จะให้ผู้หญิงรอได้ยังไง"
"รุ่นพี่โหยวฝูก็ได้สติดีสักที"
"เห็นรุ่นพี่ตามจีบแล้วปวดใจจัง"
ความเกลียดชังอันแหลมคมแทรกตัวอยู่ในคำพูดทีเล่นทีจริง
เหวินเหรินอวี่ไม่สนใจเสียงรบกวนพวกนี้ หยิบกระเป๋านักเรียนแล้วออกจากห้องไป
ใต้ร่มไม้ห่างจากประตูโรงเรียนร้อยกว่าเมตร มีคัลลิแนนสีดำคันงามจอดอยู่
เหวินเหรินอวี่เปิดประตูเข้าไปนั่ง ที่นั่งคนขับคือโหยวฝู