“พ่อเหรอ?”
โหยวฝูแทบจะพูดสองคำสุดท้ายของเขาตามไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเจือความสงสัย
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย “ว่าง่ายดีนี่”
โหยวฝูไม่พอใจ เธอไปว่าง่ายตรงไหน? แค่ยังตั้งตัวไม่ทันต่างหาก
ว่าแต่หนุ่มหล่อสุดขีดคนนี้เป็นพ่อของเยี่ยนจวีเหวยจริง ๆ เหรอ? ดูอ่อนเยาว์ขนาดนี้ บอกว่าเป็นพี่ชายของเยี่ยนจวีเหวยยังจะน่าเชื่อกว่า
โหยวฝูหันไปจ้องเยี่ยนจวีเหวย “เขาเป็นพ่อแกจริง ๆ เหรอ?”
เยี่ยนจวีเหวยพยักหน้าแล้วแนะนำว่า “พ่อครับ นี่...แฟนผม โหยวฝู”
พูดไปพูดมา เสียงของเขาก็ค่อย ๆ เบาลง
โหยวฝูไม่พอใจจนอยากเตะเขาสักที “มีฉันเป็นแฟนแล้วแกยังไม่พอใจอะไรอีก?”
เธอยอมรับว่าอยู่ ๆ ก็แอบอ้างเป็นแฟนของเยี่ยนจวีเหวยโดยไม่บอกกล่าวก่อน แต่แล้วมันยังไง? เธอก็แค่อยากอาศัยอำนาจของเยี่ยนจวีเหวย ให้ผู้ชายตรงหน้าไม่กล้าทำอะไรเธอเท่านั้นเอง แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของเยี่ยนจวีเหวย หรือก็คือพ่อท่านชาย งั้นฐานะท่านชายของเจ้าตัวก็แทบไม่มีน้ำหนักอะไรต่อหน้าพ่อเขาเลยน่ะสิ
ฝูฝูหาที่พึ่งผิดคนแล้ว โหยวฝูเริ่มกระวนกระวายใจ
เยี่ยนจวีเหวยไม่เข้าใจว่าทำไมโหยวฝูถึงคิดว่าเขาไม่พอใจ แต่ก็รีบอธิบายทันที “ผมไม่ได้ไม่พอใจอะไรเลย ผมแค่...เขินนิดหน่อย”
ความเขินอายอย่างกระอักกระอ่วนปรากฏบนใบหน้าของเยี่ยนจวีเหวย ดูราวกับเด็กหนุ่มที่ถูกพ่อแม่จับได้ว่ากำลังคบกันตั้งแต่วัยเรียน
โหยวฝูมองเขาอย่างประหลาดใจอยู่สองครั้ง
การแสดงนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ถ้าไม่รู้มาก่อน คงคิดจริง ๆ ว่าเขาเป็นหนุ่มน้อยใสซื่อบริสุทธิ์
คนใสซื่อบริสุทธิ์จริง ๆ จะเที่ยวตามหาตัวแทนไปทั่วไหม? แล้วยังมาเสแสร้งกับเธออยู่ตรงนี้อีก