โหยวฝูพยายามเอาตัวรอดด้วยการแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
บนพื้นมีก้อนอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายร่างคนเปื้อนเลือดอยู่ก้อนหนึ่ง เธอไม่กล้าก้มมองลงไปเลย
น่ากลัวชะมัด
โหยวฝูนึกถึงประโยคที่หนังมาเฟียชอบพูดกันมากที่สุด คนที่จะเก็บความลับได้มีแต่คนตายเท่านั้น
เธอไม่อยากเป็นคนตาย
ที่จริงพวกพี่ใหญ่คงไม่รู้ คนที่ฟังภาษาจีนไม่เข้าใจก็เก็บความลับได้ดีเหมือนคนตายนั่นแหละ
โหยวฝูพยายามดิ้นรนเล็กน้อย ตอนถูกถามซ้ำว่า “โมอะไรโม ถามเธออยู่นะ เธอได้ยินอะไรมา” เธอก็ส่ายหน้าอย่างงุนงง ทำสีหน้าราวกับไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่ใกล้จะร้องไห้เต็มที
“ลูกพี่ ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนประเทศ Z นะครับ”
ลูกน้องร่างใหญ่พูดตรง ๆ เห็นโหยวฝูใกล้จะร้องไห้แล้วยังเค้นคำพูดออกมาได้ไม่กี่คำก็รู้สึกสงสาร จึงหลงกลเธอเข้าเต็ม ๆ
หนุ่มหล่อที่ถูกเรียกว่า “ลูกพี่” ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เขาพูดกับโหยวฝูว่า “มานี่”
ลูกน้องอีกคนใจดีช่วยแปลให้ พลางชี้ไปทางหนุ่มหล่อ “ไปหาลูกพี่”
โหยวฝูเดินไปอย่างไม่เต็มใจนัก
ในเมื่อคนพวกนี้ไม่ได้ตัดลิ้นเธอทิ้งตั้งแต่แรก ก็น่าจะยังพอมีทางเจรจาได้สินะ
เมื่อเดินไปหยุดห่างจากลูกพี่สองก้าว โหยวฝูยังคิดไม่ออกว่าจะกุเรื่องอะไรต่อ ชายหนุ่มก็จับมือที่เธอซุกไว้ในกระเป๋าถือออกมา แถมยึดโทรศัพท์ของเธอไปด้วย
“ระบบของเธอเป็นภาษาจีนนี่นา น้องสาว ทำไมถึงโกหกล่ะ”
เมื่อถูกชายหนุ่มจ้องมองด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก โหยวฝูก็แสดงละครต่อไม่ไหว เธอเลยยอมแพ้แล้วเล่นแง่เสียเลย “ใช่ค่ะ ฉันโกหก ฉันเป็นจอมโกหก ตอนนี้ฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับฉันเองเลย”