ซืออู้จะเรียกออกมาได้ยังไง
เขาบีบปลายแส้ม้า “เลิกเล่นได้แล้ว ช่วงนี้อยากได้อะไร ฉันซื้อให้”
โหยวฝูดึงแส้ม้ากลับ ดึงไม่ขยับ โมโหจนกระทืบเท้าเขา “นายซื้ออะไรให้ฉันก็สมควรทั้งนั้น ตอนนี้ใครพูดเรื่องนั้นกับนาย ฉันอยากให้นายเรียกเบบี๋ให้ฉันฟัง”
ซืออู้พูดตามตรง “ฉันเรียกไม่ออก”
โหยวฝู “เรียกไม่ออกก็ต้องเรียกให้ได้”
เธอผลักซืออู้ลงบนม้านั่งยาวในห้องเตรียมตัวคราหนึ่ง นั่งคร่อมตัวเขาแล้วจั๊กจี้เขา
ตั้งแต่เด็กที่รู้ว่าซืออู้จั๊กจี้ง่าย เธอก็ชอบใช้ไม้นี้บ่อย ๆ
ซืออู้กลั้นอาการคัน จับเอวโหยวฝูหมายจะอุ้มเธอลง โหยวฝูไม่รู้จักตายใช้หน้าแข้งเกี่ยวรั้งเขาไว้ ทั้งตัวแนบแน่นอยู่กับร่างของซืออู้
ทั้งสองสัมผัสผ่านเสื้อผ้าตัวเองเป็นวงกว้าง ซืออู้รู้สึกเพียงเมฆนุ่มหวานกำลังจะละลายบนร่างเขา ระหว่างนิ้วมือเขา
“ลงมา เบบี๋”
ซืออู้ยอมจำนน ก่อนที่ปฏิกิริยาบางอย่างของเขาจะควบคุมไม่ได้ เขาจำเป็นต้องแกะโหยวฝูออกจากตัว
ตอนโหยวฝูเดินออกจากห้องเตรียมตัว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
ให้ซืออู้จอมปลอมนี่เรียกเธอว่าเบบี๋ นึกได้ยังไงนะ