ท่านผู้อ่านที่ดีที่สุดในโลก เมื่อวานเลิกงานไปรับแมวกลับบ้าน เลยงานยุ่งจนดึก เลยอัปเดตได้แค่ตอนเดียว พวกท่านจะต้องยกโทษให้ฉันได้ใช่ไหมคะ? ตอนพิเศษจะอัปเดตพรุ่งนี้
***
ตอนเด็ก ๆ โหยวฝูมีไอดอลเป็นพวกนางร้ายในละครน้ำเน่าทั้งหลาย
สมัยที่บ้านเธอยังไม่มีทีวี โหยวฝูจะไปแอบดูทีวีที่บ้านป้าหลิวข้าง ๆ
ตอนนั้นโหยวฝูยังไม่มีความคิดแบ่งแยกพระเอกนางเอกกับนางร้าย เธอแค่รู้ว่าในละครจะมีพี่สาวบางคนแต่งตัวสวยมาก ใส่เครื่องประดับวิบวับ เพชรราคาแพง เดินส่ายสะโพกพลิ้วไหว ดูท่าทางใช้ชีวิตดี๊ดี
ขณะเดียวกัน ป้าหลิวก็กำลังปวดใจให้กับนางเอกที่ถูกกระทำสารพัด:“นางเอกน่าสงสารจัง นางร้ายนี่ก็เลวจริง ๆ!”
“นางร้ายน่ะ เลวเหรอ?” โหยวฝูนั่งบนตักป้าหลิว กระพริบตาโตใสซื่อไร้เดียงสา
ป้าหลิว:“ใช่แล้วฝูฝู นางร้ายคนนี้ใส่ร้ายนางเอก ยุแยงตะแคงรั่ว หาเงินมาได้มากมายด้วยวิธีที่ไม่ซื่อสัตย์ เป็นผู้หญิงเลวที่ร้ายกาจมาก”
ป้าหลิวพูดมาซะขนาดนี้ โหยวฝูกลับได้ยินแค่คำว่าเงินมากมาย ดวงตาสีคาราเมลของเธอเลยกลายเป็นสัญลักษณ์เงินสกุลไป
เด็กหญิงกลืนน้ำลายแล้วประกาศว่า:“งั้นฝูฝูจะเป็นผู้หญิงเลวที่ร้ายกาจ”
ป้าหลิวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่พอเห็นสีหน้าของโหยวฝูที่เหมือนรอให้ชม ก็ทำได้แค่ปรบมือเออออ:“สมกับเป็นฝูฝู เป้าหมายยิ่งใหญ่มาก”
โหยวฝูหัวเราะแหะ ๆ:“ก็ธรรมดาน่ะค่ะ”
เมื่อเธอโตขึ้น ชีวิตก็ดีวันดีคืน โหยวฝูเกือบลืมความฝันในวัยเด็กไปแล้ว
แต่ว่า
นึกออกแล้ว ตอนนี้เธอนึกออกหมดแล้ว
หัวใจโหยวฝูที่อยากทำเรื่องแสบถึงกับเต้นระรัว