(ผู้เขียนค้นพบอย่างน่าประหลาดใจว่าเดือนนี้มีวันหนึ่งที่อัปเดตไม่ถึงสี่พันตัวอักษร จึงได้เพิ่มจำนวนคำต่อท้ายเนื้อหาที่อัปเดตวันนั้น เขียนตอนพิเศษสั้น ๆ แบบ if line ของมิติก่อนหน้า ตำแหน่งเฉพาะอยู่ที่บทที่ 202 เลื่อนลงไปจะเห็นเส้นเรื่องโลกคู่ขนาน 'ถ้าฝูฝูไม่ถูกลุงร่างเก็บมา' เพื่อน ๆ ที่สนใจกลับไปดูได้นะ~)
......
ติ่งหูของโหยวฝูดูเล็กเล็ก ละเมียดละไม พอถือไว้ในมือถึงได้รู้ว่าเนื้อ ๆ หนานุ่ม นุ่มสบายมือจนอยากบีบเล่นไม่หยุด
คุณหนูมารน้อยถูกซางจิ่งเหยียนบีบจนเคลิ้ม นุ่มเหมือนสำลีก้อนหนึ่งละลายในอ้อมกอดของเขา
เธอไม่ได้ฟังคำถามของซางจิ่งเหยียนเข้าไปในหัวเลย
"โหยวฝู ฉันกำลังถามคำถามเธออยู่ มารน้อยที่มีมารยาทควรจะตอบสักหน่อยไหม?"
ซางจิ่งเหยียนบีบโคนหางของเธอ ใช้ด้านนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ ถู
"ฮืออือ!"
โหยวฝูร่วงจากเมฆสวรรค์ ปลายหางสะบัดอย่างหงุดหงิด "ไม่ให้จับแบบนี้!"
ซางจิ่งเหยียนถูต่อ "ต่างหูมาจากไหน?"
โหยวฝูงึมงำอย่างไม่พอใจ:
"ก็ที่ผู้ชายคนนั้นให้มาไง"
เป็นอย่างที่คิดคือเฮ่ออวิ๋นเจี้ยน
เขาไม่ใช่คนกระตือรือร้นเลย แต่กลับไม่เพียงพาโหยวฝูมาส่งตรงหน้าเขา ยังอาลัยอาวรณ์อีก
"พวกคุณเจอกันครั้งแรก?"
ซางจิ่งเหยียนถามอีก
"อืออือ"
โหยวฝูพยักหน้ารัว อยากแอบดึงหางที่ถูกหนีบออกมา แต่ก็ถูกชายใจร้ายบีบไว้อีก
ซางจิ่งเหยียน: "ต่อไปเจอเขาให้อยู่ห่าง ๆ เขาไม่ใช่คนที่ควรคบหาด้วย"
โหยวฝูแย้งกลับ: "เหรอ? ฉันว่าเขาก็ดีนะ"
ซางจิ่งเหยียนรัดหางของมารน้อยที่อยากชักออก: "เจอกันครั้งแรกให้ของล้ำค่าแบบนี้ ไม่ดีก็ขโมย"