โหยวฝูมองลู่หลิงคงด้วยแววตาน่าสงสาร ไหล่เล็กทรุดลงอย่างห่อเหี่ยว: "ก็ได้ค่ะ ขอโทษนะคะ"
พอออกจากห้อง เด็กน้อยก็ไปฟ้องทันที: "คุณแม่ ขา ฝูฝูเป็นเด็กไม่มีมารยาทเหรอคะ?"
โหยวเชิ่งเสวี่ยชะงัก จากนั้นก็เริ่มกรุ่นโกรธ: "ใครพูด?"
นางคิดว่าเป็นพวกคนเก่าคนแก่ในบ้านมานินทาให้โหยวฝูได้ยิน
— คุณแม่คนนี้ คล้ายดูละครสั้นมากเกินไปหน่อย
โหยวฝูขยี้กระต่ายน้อยในมือจนยับเยิน: "คุณพี่พูดค่ะ"
โหยวเชิ่งเสวี่ย: "......"
ถ้าเป็นลู่หลิงคงละก็ นางไม่เหมาะจะเข้าไปยุ่งเรื่องนี้จริงๆ
โหยวฝูมองแม่ด้วยดวงตาโตคลอหน่วย: "ฝูฝูเป็นเด็กน่ารังเกียจเหรอคะ?"
"ฝูฝูคือเด็กน่ารักที่สุดในโลกต่างหากล่ะจ้ะ!"
โหยวเว่ยเซวี่ยกอดลูกสาวแน่น มอบคุณค่าทางใจให้เต็มเปี่ยม "ไหนดูซิว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กของใครกันนะ ช่างสวยงาม ใจดี และรู้จักโตขนาดนี้"
โหยวฝูถูกโอ๋ให้หายงอนง่ายนิดเดียว
ส่วนเรื่องของลู่หลิงคง ในที่สุดโหยวเชิ่งเสวี่ยก็เพียงพูดว่า: "พี่ชายกับฝูฝูยังไม่สนิทกัน พอสนิทแล้วก็จะไม่เป็นแบบนี้ ยังไงก็ไม่มีใครไม่ชอบฝูฝูหรอก ใช่ไหมจ๊ะ?"
แต่หลังจากส่งกระต่ายน้อยให้ครั้งที่สามล้มเหลว โหยวฝูร้องไห้พลางคิดว่า: คุณแม่คะ เหมือนจะไม่จริงนะ ยังไงก็มีคนไม่ชอบฝูฝูอยู่ดี เป็นคนประหลาดจังเลย!