โหยวฝูถูกจับทางอีกแล้ว
คราวนี้เธอกลับรู้สึกว่าเจียงซิงเกอน่าสงสารมาก
เจียงซิงเกอยอมลดตัว อ่อนข้อให้เต็มที่ แสดงออกอย่างเปิดเผยว่าเขาหลงใหลโหยวฝูมากแค่ไหน
ซึ่งต่างจากนัยยะคลุมเครือของลู่หยุนเย่อย่างสิ้นเชิง
แต่ทั้งคู่ก็สามารถสะกิดจุดอ่อนในใจโหยวฝูได้เหมือนกัน
เธอเป็นคนซื่อสัตย์สุดๆ
จะว่าเสแสร้งก็เสแสร้ง แต่เป็นแบบครึ่งๆ กลางๆ ไม่ทางไหนเลยที่จะมองไม่เห็นน้ำใสใจจริงที่คนอื่นยื่นมาให้
เพราะยังไงเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาที่เติบโตท่ามกลางความรัก ไม่ใช่พวกลูกหมาใจร้ายที่ผ่านความเจ็บปวดหรือการทรยศมาจนใจแข็งกระด้าง
โหยวฝูรู้ว่าไม่ควรสงสารผู้ชาย แต่... แต่คำพูดเหมือนลูกหมาอกหักที่ออกจากปากเจียงซิงเกอ มันทำให้เธอนิ่งเฉยไม่ได้
แถมเจียงซิงเกอไม่ควรเป็นแบบนี้ด้วยนะ
เขาควรจะดูเป็นอิสระ สบายๆ พูดจาแสบๆ แต่บางครั้งก็แสบได้น่ารัก
โหยวฝูใจอ่อนอีกแล้ว อดไม่ได้ที่จะมองเจียงซิงเกอในแง่ดีขึ้น
เจียงซิงเกอทิ้งบ้านเกิดมาเพื่อเธอ มาสร้างตัวในเมืองที่แปลกถิ่นคนเดียว ปกติชีวิตเขามีแค่บ้านเธอ/บ้านเขา/บริษัท สามจุดนี้วนไป วันหยุดก็ไม่มีเพื่อน ต้องเล่นกับเธอเท่านั้น
เดี๋ยวนะ แบบนั้นเจียงซิงเกอก็สบายเกินไปสิ?
มีตั้งกี่คนที่อยากเล่นกับโหยวฝูแต่ไม่มีโอกาสนะ
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอันน้อยนิดของโหยวฝูกำลังจะมลายหายไป ทันใดนั้นเจียงซิงเกอก็จับมือเธอมาแนบแก้มแล้วถูไถ
ชายหนุ่มซบครึ่งหน้าลงบนอุ้งมือนุ่มนิ่มของหญิงสาว ขนตาปัดผ่านปลายนิ้วของเธอที่หดงอเข้า