เซียวเย่เอ่ยปาก ทำให้หนานกงเทียนซิงและจอมนายกระจบเบื้องหลังอันดับหนึ่งของตระกูลหนานกง ร่างกายทั้งคู่แข็งทื่อไปพร้อมกัน
สีหน้าของทั้งสองในทันทีนั้นเอง ก็เปลี่ยนไปอย่างอึดอัดขุ่นมัว
“ฝากแหวนพร้อมเก็บของ กับวัตถุหวงห้ามและของทุกชิ้นบนตัวเอาไว้”
“ฉันไม่ชอบฆ่าคนฟุ่มเฟือยเท่าไรนัก”
น้ำเสียงของเซียวเย่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของอารมณ์
แถมฝีเท้าของเขายังเดินต่อไปเรื่อย ๆ
เซียวเย่กำลังเดินมุ่งหน้าสู่แท่นบูชา สายตาของเขาเพียงหยุดอยู่บนตัวทั้งสองไม่ถึงครึ่งวินาที ก็เลื่อนออกไปเฉย ๆ
“แหวนพร้อมเก็บของ วัตถุหวงห้าม และของทุกชิ้นบนตัว?!”
“ท่านเทียนเหอ!”
“ท่านควรรู้ดีว่าพลังอำนาจของตระกูลหนานกงใหญ่โตแค่ไหน! ถึงท่านจะเป็นผู้ตัดวิถี แต่ท่านจะลงมือทำลายหน้าตระกูลหนานกงจริง ๆ หรือ หรือว่าจะประกาศสงครามกับตระกูลหนานกงพวกเราโดยตรง?!”
“ท่านควรรู้ว่า ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป จะเกิดผลอย่างไร!”
จอมนายกระจบเบื้องหลังอันดับหนึ่งของตระกูลหนานกง ได้ยินความหมายของเซียวเย่ได้อย่างรวดเร็ว!
สีหน้าของเขาในทันทีนั้น ก็มัวหมองลงถึงขีดสุด!
กฎแห่งผู้แข็งแกร่งย่อมกลืนกินผู้อ่อนแอ — การปล้นชิงของ!
ในสายตาของเขา ร่างแบ่งภาคองค์นี้ของเทียนเหอเย่หม่า ตอนนี้กำลังตั้งใจจะล้างบางพวกเขาอย่างแท้จริง
“งั้นเหรอ?”
“เจ้าไม่รู้สึกหรือว่า ถ้าเมื่อครู่พวกเจ้าตายใต้ปากแมงมุมหวงห้ามไปแล้ว ของทั้งหมดบนตัวพวกเจ้าก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี?”