ในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้โดยไม่รู้ตัวว่า ภายในสมองของตนเองมีความเจ็บปวดน่าสะพรึงกลัวพุ่งขึ้นมาราวกะระเบิด!
ฝีเท้าและร่างของเขาสั่นคลอนไปพร้อมกัน!
"ใคร!"
เขาตะโกนกึกก้องออกมาโดยไม่รู้ตัว!
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาในตอนนี้เบิกกว้างอย่างน่าสะพรึงกลัว!
ในแววตาของเขาแม้แต่ยังระเบิดความตกตะลึงหวาดหวั่นที่หาที่เปรียบมิได้ออกมาในตอนนี้!
กร๊วก!
แต่ในตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว!
ระหว่างสองมือของเขาที่กำลังบ้าคลั่งพยายามร้อยเรียงอาถรรพ์ แม้กระทั่งได้ชักเครื่องรางต้องสาปโบราณที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ตั้งใจจะบี้ทำลายมันอย่างคลั่ง ร่างของเขาก็หยุดนิ่งลงอย่างสมบูรณ์
ดวงตาของเขาในตอนนี้ก็ปิดสนิทลงโดยไม่รู้ตัว
ร่างของเขายืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
ใบหน้าของเขาที่ระเบิดความตกตะลึงและหวาดหวั่นอันหาที่เปรียบมิได้ออกมาในชั่วขณะ ตอนนี้กลับดูราวกับกลายเป็นรูปปั้นหิน
ซัด!
"ทำแบบนี้ ก็ช่วยฉันประหยัดเรื่องได้ไม่น้อย"
เซียวเย่ที่แน่นอนอยู่กับพื้นก็ลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซียวเย่มองสภาพรอบด้าน แล้วก็มองไปที่สวีเทียนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น พึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างสุขุม
"เทียนหุนซ่าน... แม้แต่ฉันยังแทบตกหลุมพราง พิษชนิดนี้อันตรายกว่าที่คิดไว้อีก"
เซียวเย่พึมพำกับตัวเอง
แผนที่เซียวเย่วางไว้แต่แรก มีเพียงแนวคิดว่าเมื่อออกมาได้แล้ว จะลงมือปล้นย้อนกลับพวกอวิ๋นจงเสวี่ย สวีเทียน และหญิงสาวชุดเหลืองอ่อนทั้งคณะ