“อืม?”
เกามูระอาวุโสซึ่งกำลังอาละวาดสังหารอย่างเมามัน สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที
ในวินาทีนั้น เขาไม่ได้ตั้งใจก็เงยหน้าขึ้นมอง
“ความว่างเปล่ากำลังสั่นสะเทือน?”
“ที่แห่งนี้จะมีระลอกความว่างเปล่าระดับนี้ได้อย่างไร เหมือนมีสิ่งพิเศษบางอย่างกำลังจะแหกออกมาจากความว่างเปล่า... ไม่ใช่! ในยุคสมัยนี้ มีอะไรเล่าที่จะแหกออกจากความว่างเปล่าได้!”
คิ้วเกามูระอาวุโสขมวดมุ่ง
ถ้าไม่ใช่เพราะระลอกความว่างเปล่าเมื่อครู่ชัดเจนเกินไป เขาคงคิดว่าตัวเองหลอนไปเอง
ครืน ๆ ๆ!
แกร๊ก!
และในขณะนั้นเอง รอยสั่นสะเทือนของความว่างเปล่าบนฟากฟ้าเหนือชวนหนานก็รุนแรงยิ่งขึ้น!
กลางดึก ภายใต้แสงจันทร์สว่างจ้า
เมื่อมองไปเพียงแวบเดียว เหนือชวนหนานก็เหมือนมีรอยแตกลายงันนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า!
ซัด! ซัด!
ผู้แข็งแกร่งมากมายที่คอยปกป้องม่านพลังชวนหนานทั้งแบบเปิดเผยและแอบแฝง ต่างเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกันในวินาทีนั้น
สายตาของพวกเขาต่างมองขึ้นไปบนฟากฟ้า
“รอยแตกของความว่างเปล่า?!”
“มีคนข้ามผ่านความว่างเปล่า? เป็นไปไม่ได้! บนโลกนี้ จะมีใครข้ามผ่านความว่างเปล่าได้อย่างไร! หลังหายนะเลือดแห่งฟ้าดิน บนโลกนี้ไม่มีผู้ใดข้ามผ่านความว่างเปล่าได้อีกเลย!”
“หรือมีใครก้าวข้ามขีดจำกัดไปถึงขั้นเทพขั้นสูงสุดแล้ว?!”
“หรือไม่ก็ ฟ้าดินกำลังจะเกิดความผันแปรครั้งใหญ่?!”
นอกม่านพลังชวนหนาน ชายชรานุ่งยศทหารคนหนึ่งมีดวงตาหดแคบสุดขีดในยามนี้