เมื่อเงาร่างนั้นพุ่งผ่านไป ดวงตาของเซียวเย่ก็สว่างวาบขึ้นทันที
“อาคมนั้นแหละ น่าจะใช้ได้”
“สมัยนั้นจักรพรรดินีเหยาฉือ เป็นเพียงสาวใช้ของตระกูลมนุษย์ปุถุชนธรรมดาตระกูลหนึ่ง แถมเพราะอัจฉริยภาพด้อย ไม่มีแววทางการบำเพ็ญและการฝึกยุทธ์ ยังเคยถูกตระกูลมนุษย์ปุถุชนนั้นทิ้งไปอีกด้วย!
ภายหลัง!
ตอนธิดาแห่งบึงหยกยังหนุ่มสาว นางยังถูกคนจากนิกายมารหลายคนลักพาตัวไป จะเอาตัวนางไปใช้เป็นเตาหลอม”
“แต่เป็นตรงเวลานั้นเองที่ธิดาแห่งบึงหยกระเบิดพลังที่แท้จริงออกมา นางแสร้งทำเป็นอ่อนแอ แถมยังแสร้งเป็นว่าจะยอมจำนน จะเอาใจพวกมัน
แต่!
ในคืนวันที่ถูกลักพาไป นางกลับระเบิดพลังขึ้นจริง ๆ ภายในคืนเดียว ด้วยพลังฝีมือขั้นฐานราก นางล้างด้วยเลือดสาขาของนิกายมารในแถบนั้นจนราบคาบ!
สิ่งที่นางอาศัยในครั้งนั้น ก็คืออาคมหนึ่ง
อาคมนั้น ลอบแย่งพลังงานไร้ขอบเขตจากแก่นรากของสาขานิกายมารนั้นมา”
ในโสตปัญญาของเซียวเย่ ภาพอดีตวัยหนุ่มสาวของจักรพรรดินีเหยาฉือผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว
อัจฉริยะแห่งอาคม!
อัจฉริยภาพการบำเพ็ญของจักรพรรดินีเหยาฉือเป็นเพียงระดับทั่วไป ตอนหนุ่มสาวนางยังเปี่ยมอ่อนแออย่างยิ่ง แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า จักรพรรดินีเหยาฉือมีสำเร็จสูงส่งเหนือกาลอันดับในวิชาอาคม
แม้กระทั่ง!
ในยุคนั้นของวงการบำเพ็ญเซียน ทุกคนเข้าใจกันทั่วไปว่า ถ้าพื้นฐานฝีมือไม่แข็งแกร่ง อาคมที่วางไว้ก็จะไม่แข็งแกร่งตาม และไม่มีทางรอดออกใด ๆ
แต่การผงาดขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัวของจักรพรรดินีเหยาฉือ กลับเขียนใหม่ซึ่งความเข้าใจของทุกคนทิ้งหมดสิ้น