หญิงงามผู้นั้นพร้อมกับหญิงสาวชุดเหลืองอ่อน ระดับความเร็วถึงขีดสุด มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่เข็มทิศบ่งชี้ ทั้งสองไม่เอื้อมมองหลวีเหอที่ล้มอยู่กับพื้น รวมถึงเซียวเย่ และเหล่าผู้ติดตามอ่อนแอของหญิงสาวชุดเหลืองอ่อนอีกสองสามคน
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ห้ามขยับ!”
จวบจนกระทั่งหลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เมื่อร่างของทั้งสองหายลับไปในความมืดมิดทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จนสิ้นสุด เสียงหนึ่งจึงดังแทรกมาอย่างฉับพลัน!
เหล่าผู้อ่อนแอผู้ติดตามของหญิงสาวชุดเหลืองอ่อน แรกเริ่มยังอยากระเบิดพลังออกมาเต็มที่ ฝืนๆ ไล่ตามดูสักครั้ง
แต่เมื่อได้ยินเสียงนั้น ท่วงท่าของพวกเขาก็หยุดชะงักลงทันที
“พี่หลวี่ เป็นอะไรหรือเปล่า”
เซียวเย่ซึ่งยังดูตะลึงงันอยู่อย่างรุนแรง ก็เดินไปยืนข้างกายหลวีเหอ
“ไม่ ไม่เป็นไร ฮึก…”
หลวีเหอลุกขึ้น ใจยังคงสั่นไหวไม่หาย
ขณะเดียวกัน ในแววตาของหลวีเหอกลับมีร่องรอยของความโศกเศร้าปรากฏขึ้น
เขาไม่เหมือนกับเหล่าผู้ติดตามของหญิงสาวชุดเหลืองอ่อนนัก ในฐานะคนที่ชื่นชอบการอ่านหนังสืออย่างหนัก โดยเฉพาะหนังสือของมนุษย์ เขาย่อมรู้ดีว่า ครู่นี้พวกเขาถูกทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง
แม้กระทั่ง!
เพียงแค่เพื่อจะเห็นพลังต่อสู้ของสวีเทียนสักครั้ง คนอ่อนแออย่างพวกเขาก็สามารถตายได้เลยทีเดียว!
สิ่งนี้ทำให้หลวีเหอรู้สึกโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถ้อย!
“บางที ควรหาที่ซึ่งไม่มีมนุษย์อาศัยไปแอบซ่อนตัวเงียบๆ เสียแล้ว”
“จริงๆ แล้ว บางครั้งข้าก็อิจฉาคนธรรมดาในประเทศธรรมดาๆ บนโลกใบนั้นเหมือนกัน ถึงแม้พวกเขาจะดำรงอยู่เช่นเดียวกับพวกเรา