“ขะ...ข้าขอมอบกายให้ท่าน ท่านจะ...เบามือหน่อยได้ไหม...”
“ขอร้องล่ะ”
กลางดึก ห้องเก็บของในโรงพยาบาลสลัวแสง
หญิงสาววัยเริ่มกลางคนผู้หนึ่งหดตัว蜷อยู่มุมเตียง ก้มหน้าพลางเอ่ยปากเสียงสั่นเครือ
เสื้อคลุมสายเดี่ยวบนร่างนางเก่าหมอง แต่ซักสะอาดหมดจด ผิวพรรณขาวดุจหยกไร้ตำหนิภายใต้แสงไฟสลัว กลับดูพร่างพรายตาพิลึก
นางตัวสั่น เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของตน
ฟึ่บ!
“มอบ...มอบกายให้ข้า?”
“ผิดแล้ว ข้ามิได้ตาย ที่นี่มันที่ใด?! เหตุใดจึงดูคุ้นตานัก?!”
ภายในห้องเก็บของโรงพยาบาล เซียวเย่จ้องมองสตรีเพิ่งผลิแย้มบนเตียง แล้วกวาดสายตามองรอบกาย ห้วงสมองในชั่วขณะนั้นพลันรู้สึกราวกับจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ!
สตรีผู้นั้น เลิกเสื้อผ้าบนบ่าลง เผยผิวเนื้อขาวนวลดุจหิมะ
“ที่นี่คือห้องเก็บของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงหรือ?”
“เจ้าคือสตรีผู้พาบุตรสาวจากหุบเขาลึกมารักษาโรค? คือมารดาของเด็กหญิงคนนั้น?!”
“ที่เจ้าต้องมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะมีคนในโรงพยาบาลบอกเจ้า ว่าหากยอมนอนกับข้า ลูกสาวของเจ้าก็จะรอดชีวิต?!”
เซียวเย่ ในยามที่นางเปลื้องผ้าด้วยความหวาดหวั่น ในสมองพลันได้สติคืนมาบางส่วน!!
ความทรงจำในห้วงคิดของเซียวเย่ยิ่งพรั่งพรูมากขึ้น!
พรึ่บ!
ก็ในเวลานี้ อาภรณ์บนบ่าของหญิงงามผู้เพิ่งผลิแย้มเลื่อนหลุดลงสิ้น
ทว่าเซียวเย่กลับหมุนตัวกะทันหัน กลับหลังหัน เดินตรงออกไปจากห้องเก็บของคับแคบสลัวแสงนี้!
ห้องเก็บของอยู่สุดทางเดินของระเบียงโรงพยาบาล
เซียวเย่ออกจากห้องเก็บของ มองภาพเบื้องหน้าระเบียงโรงพยาบาลนอกประตู สิ่งเหล่านั้นซ้อนทับกับความทรงจำของตนมากขึ้นเรื่อยๆ!
ความทรงจำส่วนลึกที่สุดในสมอง ก็ยิ่งคมชัดขึ้นทุกขณะ!
เซียวเย่หันหน้ามองสตรีผู้เพิ่งผลิแย้มในห้องผู้ป่วยอีกครั้ง คล้ายนึกสิ่งใดขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนฉับพลันอีกระลอก!
เซียวเย่ก้าวเร็ว มุ่งสู่ห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด!
“อ๊ะ...ท่าน...”
สตรีผู้เพิ่งผลิแย้มถูกปฏิกิริยาของเซียวเย่ทำให้ตั้งรับไม่ทัน!
ทว่าเซียวเย่กลับมิใส่ใจนาง!
เซียวเย่เดินหน้าไปทางห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด เร็วขึ้นทุกขณะ!
เอี๊ยด!
สองนาทีต่อมา เซียวเย่มาถึงหน้าห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด!
ยามนี้ หน้าห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด มีผู้คนมารวมตัวกันมากแล้ว
เซียวเย่หยุดชะงัก
มีคนพลันหันมาทางนี้ แวบหนึ่งเห็นเซียวเย่เข้า!
“ดูเร็ว หมอนั่นอยู่ตรงนี้!!”
“อ้า!! เจ้าคืนหลานสาวข้ามา!!”
“เจ้ามิใช่หมอเลย เจ้าคือฆาตกร...”
หน้าประตูห้องผ่าตัด มีคนหันกลับมา ตวาดก้อง!
เสียงตวาดของเขา กระตุ้นให้หลายคนแทบพร้อมใจกันหันมา!
ในหมู่คนเหล่านั้น หญิงชราผมขาวโพลนผู้หนึ่ง เห็นเซียวเย่เข้า ร่างสั่นสะท้านก่อน ต่อจากนั้นความเจ็บปวดและโทสะบนใบหน้าก็ปะทุขึ้นฉับพลัน!
นางกับคนข้างกายอีกสองสามคน ตรงเข้าหาเซียวเย่ทันที
ร่างเซียวเย่แข็งค้าง!
คนชราโถมเข้ามา เซียวเย่ชั่วขณะนั้นถึงกับมิได้หลบหลีก!
หญิงชราผู้นั้นทุบตีเขาด้วยโทสะ ด่าทออย่างเกรี้ยวกราด!
ยามรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลสองสามคนโดยรอบ มองเซียวเย่หนุ่มด้วยแววตาชิงชังเช่นกัน หากมิใช่เพราะหน้าที่การงาน พวกเขาล้วนไม่อยากเข้าไปห้ามญาติคนไข้เลยด้วยซ้ำ
กระทั่งหมอและพยาบาลที่เห็นภาพนี้ ก็ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความเวทนาต่อเซียวเย่หนุ่ม
เหตุผลไม่มีอื่นใด นอกจากเซียวเย่หนุ่มคนนั้นทำคนไข้ตายอีกแล้ว
ปีนี้ เป็นครั้งที่ห้าแล้ว!
เขาทำการผ่าตัดให้คนไข้ไปทั้งหมดห้าครั้ง แต่ผลคือกลับมีคนตายถึงห้าคนเต็ม!
กล่าวคือ คนที่ขึ้นเตียงผ่าตัดของเขา ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตสักคน!
ในสายตาคนส่วนใหญ่ของโรงพยาบาล เซียวเย่ไม่สมควรเป็นหมอเลย โดยเนื้อแท้ก็คือฆาตกร!
“ข้ากลับมาแล้ว?”
“ที่นี่คือโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงครั้งยังหนุ่ม ในยุคที่ข้าต้องรับเคราะห์แทนผู้เชี่ยวชาญการแพทย์สองคนนั้นเพื่อใช้หนี้สินของครอบครัวจริงๆหรือ?”
“ข้ามิได้ดับสูญในเขตหวงห้ามหมื่นยุค ข้ากลับคืนสู่โลกนี้ในวัยหนุ่ม?”
ในที่สุดเซียวเย่ก็สะดุ้งตื่นราวตื่นจากฝัน!
ท่ามกลางความอึกทึกอลม่าน ผู้ใดก็มิรู้ว่าเซียวเย่ที่มีสีหน้าหมองคล้ำ ในใจได้บังเกิดคลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นแล้ว!
หมอเถื่อนเขมือบชีวิต?!
ถูกต้อง!
ตนควรจะอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเป็นแพทย์ฝึกหัดและรับเคราะห์แทนที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงนี่แหละ
มิฉะนั้นแล้ว ฝูงมดปลวกแค่นี้ ไฉนเลยจะกล้าส่งเสียงอึกทึกต่อหน้าจักรพรรดิเทพสงครามอย่างเขา!
ชาติก่อนเมื่อตนอายุยี่สิบแปด ถูกนักบวชสวรรค์ที่ท่องไปในจักรวาลพาตัวไปจากโลก นับแต่นั้นจึงได้ก้าวเดินบนเส้นทางเซียน จากไปครานี้ก็สามพันปี
ในช่วงเวลาสามพันปี เขาได้อาศัยปณิธานอันแรงกล้า พากเพียรอย่างสุดกำลัง จากเพียงมนุษย์ปุถุชนธรรมดากลายเป็นยอดผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน กดทุกเผ่าพันธุ์ไว้เบื้องล่าง ท่องไปทั่วฟ้าดิน
กระทั่งภายหลัง ตนเพื่อการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตครึ่งก้าวจักรพรรดิ บุกทะลวงสู่ส่วนลึกสุดของเขตหวงห้ามก้นเหว บังคับเปิดโลงศพต้องห้ามในตำนาน จึงเกิดเรื่องเหนือคาดหมายขึ้น
“คนไข้ที่เสียชีวิตจะถูกส่งไปยังห้องเก็บศพแล้ว หลีกทางหน่อย...”
ก็ในเวลานี้ จากภายในห้องผ่าตัด มีรถเข็นผ่าตัดคลุมผ้าขาวถูกเข็นออกมาจากห้องผู้ป่วย
กลางระเบียงโรงพยาบาล ญาติคนไข้มีอารมณ์แทบคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม
“เดี๋ยวก่อน คนยังไม่ตาย!”
“หลีกไปให้หมด!”
แต่ก็ในยามนี้ เซียวเย่กลับพลันนึกสิ่งใดขึ้นได้ ตวาดลั่นกะทันหัน แล้วตรงเข้าใส่รถเข็นผ่าตัดที่วางศพนั้นทันที
เซียวเย่ซูบผอมอิดโรย ในชั่วขณะนี้พลันระเบิดอานุภาพอันน่าครั่นคร้ามออกจากร่าง!
เซียวเย่ผลักฝูงชนอย่างดุดัน!
เซียวเย่กระชากผ้าขาวบนรถเข็นผ่าตัดออกตรงๆ
บนรถเข็นผ่าตัด ปรากฏร่างเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบ ใบหน้าซีดขาว ร่างกายเริ่มเย็นเฉียบเล็กน้อย
เป็นนางจริงๆด้วย!
ตนมิใช่หมอเถื่อนเขมือบชีวิตเลย!
รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียง หวังชิงยวิน กับหลานชายหวังเฮ่า หลังจากตนเข้าโรงพยาบาลมา ก็ไม่เคยรักษาคนไข้จนตายเลย
ทว่าตนหลังจากเข้าโรงพยาบาล กลับเป็นฝ่ายรักษาคนไข้ตายมาตลอด
และมูลเหตุในเรื่องนี้ก็คือ หวังชิงยวินกับหลานชาย เพื่อชื่อเสียงและอนาคต จึงได้จงใจหาตนที่กำลังร้อนเงินใช้หนี้ให้ครอบครัว มารับเคราะห์แทนพวกเขา!
เมื่อใดที่พวกเขาวินิจฉัยโรคผิดจนเสียชีวิตหรือมีคนไข้ที่ช่วยไม่ได้ พวกเขาจะโอนย้ายคนไข้นั้นมายังแผนกของตน
ให้ตนเป็นคนผ่าตัดให้พวกเขา
ที่เรียกว่าผ่าตัด แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงการผ่าตัดแบบขอไปที เอาพอเป็นพิธี ให้กับคนไข้ที่เหลือแต่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ไร้ทางเยียวยาแล้ว
จากนั้นก็แจ้งญาติว่า คนไข้เสียชีวิต
ส่วนตนก็เลยกลายเป็น หมอเถื่อนผู้รักษาคนไข้จนตาย!
ในความทรงจำชาติก่อนของเซียวเย่ เกี่ยวกับเด็กหญิงคนนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง เพราะนี่คือเด็กคนแรกที่ตายด้วยน้ำมือของเขา ก่อนหน้านั้นล้วนเป็นคนชราที่หมดอายุขัยแล้ว!
เวลา ก็ตรงกันอย่างสมบูรณ์!
ส่วนสตรีผู้เพิ่งผลิแย้มในห้องผู้ป่วยเมื่อครู่ ก็คือมารดาของเด็กหญิงคนนี้!
หวังชิงยวินกับหวังเฮ่าเพื่อให้ตนยอมรับเคราะห์แทนให้พวกเขาดียิ่งขึ้น ได้แอบบอกมารดาของเด็กหญิงคนนั้นว่า หากนางยอมนอนกับตน ตนก็จะรักษาลูกสาวของพวกนางให้หายได้ อีกทั้งยังจะยกเว้นค่ารักษาพยาบาลก้อนโตให้อีกด้วย
พวกนางไม่มีเงินรักษาโรคอีกแล้ว โรคของเด็กหญิง ก็รักษาไม่หายแล้ว
การให้มารดาของเด็กหญิงมานอนกับตน ก็เพื่อควบคุมตนได้ดียิ่งขึ้น เป็นการกุมจุดอ่อนที่ร้ายแรงกว่า!
เซียวเย่คิดถึงตรงนี้ ในดวงตาเปลวไฟโทสะก็ปะทุขึ้นทันใด!!
“อ้า!!”
“ข้า...ลูกข้า ลูกข้าตายแล้ว เจ้า...เจ้าทำลูกข้าตาย!! เป็นไปไม่ได้ พวกเจ้าบอกไม่ใช่หรือ ว่าแค่ข้ายอมนอนกับเจ้า ก็จะช่วยชีวิตลูกข้าได้?!!”
“ข้าถลำลึกถึงเพียงนี้แล้ว ลูกข้าก็ยังตายอยู่ดีหรือ?!!”
สตรีผู้เพิ่งผลิแย้มในยามนี้ ก็สวมเสื้อผ้ายับย่น วิ่งออกมาจากห้องเก็บของตามออกมา!!
นางแผดเสียงร้อง แทบจะขาดใจ!
สตรีผู้เพิ่งผลิแย้มพุ่งเข้ามาอย่างคลุ้มคลั่ง!
พรึ่บ!
แต่ก็ในชั่วขณะนี้ เซียวเย่กลับไม่สนใจผู้ใดทั้งสิ้น!
เซียวเย่ล้วงเอาเข็มเงินออกมาจากช่องเก็บของใต้รถเข็นผ่าตัดโดยตรง แล้วแทงเข้ากลางหว่างคิ้วของเด็กหญิงทันที มือของเซียวเย่ก็สั่นสะท้านอย่างน่าสะพรึงในวินาทีนั้น
“เซียวเย่ เจ้าทำอะไรน่ะ!”
“คนตายไปแล้ว เจ้าหมอเถื่อนเขมือบชีวิต ยังจะคิดทำอะไรอีก!”
ในระเบียงทางเดิน หมอกับพยาบาลสองสามคนที่เดิมทีมองเซียวเย่อย่างเฉยชารังเกียจ ตอนแรกก็ตะลึง ก่อนจะตกใจใหญ่!
คนก็ตายไปแล้ว ยังจะลบหลู่ศพต่อหน้าญาติที่ขาดสติอีกหรือ?
ญาติคนไข้พลุ่งพล่านขึ้นทันที!
พวกเขาแทบอยากจะฉีกร่างหมอเถื่อนเขมือบชีวิตนี่เสียเดี๋ยวนั้น!
ยามรักษาความปลอดภัยสองสามคนนั้นก็อึ้งงัน พวกเขาอุตส่าห์หักโหมจนควบคุมสถานการณ์ได้นิดหน่อย กลับพังทลายอีกรอบ? หมอเถื่อนนั่นรนหาที่ตายหรือไง?
คนกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลตรงเข้าใส่เซียวเย่!
มารดาของเด็กหญิงเดิมก็อยู่ข้างรถเข็นผ่าตัด ชั่วขณะนั้นนางแทบจะพุ่งเข้าไปจับมือของเซียวเย่ที่กำลังแทงเข็มเงินอย่างบ้าคลั่งโดยสัญชาตญาณ!
ยายของเด็กหญิงยิ่งอยู่ในความสิ้นหวังและโกรธแค้น คว้าหน้าเซียวเย่โดยตรง!
ฟึ่บ!
ทว่า ก็ในชั่วพริบตานั้น เข็มเงินในมือเซียวเย่ กลับส่งเสียงแหลมกังวานประหนึ่งคลื่นทะเลถั่งโถม พลังงานพิเศษสายหนึ่งถูกส่งจากมือเซียวเย่เข้าไปในเข็มเงิน
ใบหน้าโทรมเซียวของเซียวเย่ซีดเผือดลงทันใด ราวกับเข็มเงินเพียงเล่มเดียวในมือ ได้ดูดกลืนร่างที่เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้วของเขาจนว่างเปล่าในชั่วขณะนี้
“หือ?”
“แม่จ๋า ที่นี่ที่ไหนหรือ?”
เข็มหยุด!
เซียวเย่หอบหายใจแรง!
บนรถเข็นผ่าตัดอันเย็นเยียบ เสียงหนึ่งที่อ่อนเยาว์ งุนงง ดังขึ้นกะทันหันท่ามกลางความโกลาหล!