"ฉีกความว่างเปล่า!"
"เรา... เราจะมีชีวิตรอดได้ ต้องฉีกความว่างเปล่านี้ออก!"
"นั่นหมายความว่า เราต้องบีบความว่างเปล่านี้ให้แหวกออกเป็นช่อง แล้วผ่านช่องนั้นกลับไปยังโลกภายนอก
ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจถูกกระแสปั่นป่วนแห่งความว่างเปล่านี้สังหารจริง ๆ!"
ภายในอุโมงค์ความว่างเปล่า ชายชราที่อายุมากที่สุดในกลุ่มมองรอยแตกร้าวของความว่างเปล่าด้านหน้าที่กำลังแผ่ขยายเข้ามาในทิศทางของพวกเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว เขารีบเอ่ยขึ้น
"ฉ, ฉีกอย่างไร?"
เหล่าอสูรต่างพันธุ์ที่อายุน้อยกว่าคนหนึ่งถามออกมาด้วยความสั่นเทาในยามนี้
"ไม่รู้"
"ในตำนานกล่าวว่า มีผู้แข็งแกร่งสูงสุดที่สามารถทุบความว่างเปล่าจนแตก แล้วกลับไปยังโลกภายนอกได้ แต่จะทุบอย่างไรโดยเฉพาะนั้น ข้าไม่ทราบ
แต่!
ยังมีอีกกรณีหนึ่งที่ค่อนข้างจะเป็นไปได้
นั่นคือ กลไกป้องกันของอาเรย์ส่งพลัง
เมื่อหลายพันหรือหลายหมื่นปีก่อน ตอนที่อาเรย์เหล่านี้ถูกสร้างขึ้น มีผู้บำเพ็ญในระดับครึ่งก้าวจักรพรรดิขึ้นไปได้ทิ้งร่องรอยและอักขระเวทของตนไว้บนอาเรย์
ในบรรดาร่องรอยและอักขระเวทเหล่านั้น มีอักขระเวทหนึ่งที่มีกลไกป้องกันฝังอยู่
นั่นคือ เมื่ออาเรย์ส่งพลังเกิดอุบัติเหตุจริง ๆ อุโมงค์ความว่างเปล่าแตกสลายลง ผู้ที่อยู่ภายในอุโมงค์จะถูกกฎแห่งจักรพรรดิลูกนี้ส่งตรงไปยังโลกภายนอก
เพียงแต่ว่า กรณีแบบนี้จะจริงหรือเทียนั้น ก็ไม่มีใครทราบ!"
ชายชราเอ่ยไปพลางรีบคว้าของต้องห้ามที่เก่าแก่ยิ่งชิ้นหนึ่งออกจากตัว ร่างของเขาตึงเครียดถึงขีดสุด