ในห้องเก็บของของวังหลวง
โลกภายนอกถูกปิดกั้น คลื่นยักษ์ของโลกกำลังระเบิดออก
ในฐานะผู้จุดชนวนทั้งหมด เซียวเย่ไม่ได้ใช้ปราณ และไม่ได้ใช้วิชาใด ๆ
เซียวเย่ใช้เพียงสองมือ ค้นหาอย่างรวดเร็วทีละกองสองกอง สิ่งที่ตนต้องการ
"เจ้า...เจ้าองค์ราชวงศ์ คุณ..."
"สิ่งเหล่านี้ มาจากคลังหลวงของแผ่นดินกระมล?!"
ชิโยะสึกิจ้องมองสิ่งล้ำค่านับกองไม่ถ้วนที่ปรากฏขึ้นแล้วหายวับไปกลางอากาศ ดวงตาของหล่อนระเบิดความตะลึงออกมาอย่างสุดซึ้ง
ตั้งแต่เข้ามาในคลังหลวงญี่ปุ่น หล่อนถูกเซียวเย่ทำให้หมดสติ
ในตอนนั้นหล่อนไม่ได้เห็นฉากน่าสะพรึงกลัวที่เซียวเย่ยกคลังหลวงญี่ปุ่นจนเปล่า
แต่แม้เพียงเท่านี้ การได้เห็นภาพตรงหน้าก็เพียงพอจะโค่นความเข้าใจที่เปราะบางของหล่อนจนราบคาบ จนรู้สึกได้ว่าตาเองเหรอเริ่มเห็นภาพหลอน
เจ้าองค์ราชวงศ์ผู้ใจดีนั่น กำลังทำอะไรกันแน่!?
"ไม่ใช่!"
"ในคลังหลวงญี่ปุ่นมีวัตถุวัสดุล้ำค่านานัปการ แม้แต่อุกกาบาตยักษ์นอกโลกปี 1664 ก็มี ทำไมยาวิเศษที่อุดมด้วยพลังวิญญาณถึงมีน้อยเพียงนี้?"
"ยาวิเศษขั้นหนึ่ง 31 ต้น ขั้นสอง 15 ต้น และยาวิเศษขั้นสามระดับสูงสุด 2 ต้น ถ้าเป็นในโลกภายนอก ตัวเลขนี้ถือว่ามหาศาลมากจริง!
ตอนที่ข้ากำจัดตระกูลว่านในชวนหนัน ค้นเจ้าสำรักทั้งหมดของตระกูลว่าน ก็พบเพียงยาวิเศษขั้นหนึ่งระดับต้น 2 ต้น ก็คือโสมอายุ 400 กว่าปีเท่านั้น
ต่อมาที่เมืองหลวง ตอนทุบประตูตระกูลโจว ก็ได้จากเจ้าสำรักของตระกูลโจวเพียงยาวิเศษขั้นหนึ่ง 5 ต้น และขั้นสอง 1 ต้น
นับตั้งแต่เกิดใหม่ ยาวิเศษขั้นสามนี่เป็นครั้งแรกที่พบ แถมได้ทั้ง 2 ต้น