“คือ คือ คือ!”
“พูดได้แล้วใช่ไหม?”
ม่อเสี่ยวหรานยังคงไม่เหลียวมองออกไปนอกเกราะพลังเลย แม้แต่เพียงหนึ่งจู่โจมของหลงจี้ที่ปลดปล่อยพลังต่อสู้ฝืนสวรรค์จนสะเทือนโลก!
หล่อนดูเหมือนจะมั่นใจในเกราะพลังนั้นอย่างถึงที่สุด
สายตาของหล่อนกลับหันมาจ้องเซียวเย่อีกครั้ง!
“เซียวเย่!!”
สยงเจี้ยนเฟยเห็นดังนั้นจึงร้องตะโกนอย่างเอาอยู่ไม่!
บรรพบุรุษรุ่นสองของตระกูลจง พร้อมด้วยคนอื่น ๆ ในตระกูล และอู๋ปานเซียน โม่จงอวิ๋น ฯลฯ สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงตามกันมา!
“ถูกควบคุมจิตวิญญาณ?!”
หลงจี้เพิ่งปลดลง สีหน้าก็เปลี่ยนอีกครั้ง!
พลังป้องกันของเกราะพลังโบราณนี้ แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้อีก!
“ฉัน... ฉันไม่ใช่ผู้ถ่ายทอดพลังจริง ๆ ฉันคือ...”
เป๊าะ!
โลกภายนอกสั่นสะเทือน ภายในเกราะพลัง เซียวเย่เอ่ยปาก ร่างก้าวออกไปหนึ่งก้าว!
วูบ!
แต่ทันทีที่เซียวเย่ก้าวออกไปก้าวนั้น ณ ส่วนลึกของตันเถียน กฎแห่งการเวียนชาติก็ทำงานจนถึงขีดสุดอย่างแปลกประหลาดเหนือคำอธิบาย!
พร้อมกันนั้น กฎแห่งการเวียนชาติก็หลั่งไหลรุนแรงเข้าสู่ธงขาวเล่มหนึ่งที่เซียวเย่กำไว้ในมือ
ธงขาวเล่มนั้น คือสิ่งที่เซียวเย่ก่อนหน้านี้ดึงออกมาจากเหวลึกในเมืองโบราณโหลวหลาน — อาวุธระดับจักรพรรดิครึ่งก้าวที่วิญญาณอาวุธตายสิ้น กฎดับสูญ พลังวิญญาณสลายไป เหลือเพียงแค่ร่างเปล่า
เซียวเย่เคยหดธงขาวนั้นให้เล็กลงเป็นแหวนหนึ่งสวมไว้ที่นิ้ว