“เดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ย่อมถึงจุดจบในที่สุด”
เซียวเย่คิดหาเร็วในห้วงสมอง จากนั้นก็ตัดสินใจลงความเห็นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง!
ซวด!
สุนัขผีนรกเพิ่มความเร็วขึ้นบ้าง มันเดินนำอยู่หน้าสุด
เมื่อมีสิ่งมีชีวิตระดับนี้อยู่ด้วย เซียวเย่ย่อมไม่ไปตรวจทางด้วยตัวเองอีกต่อไป!
“เจ้าเดินเข้ามาในตรอกนี้ตอนแรก เพราะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของมันใช่ไหม? สำรวจมานานหลายปี ทำไมถึงรู้สึกว่าตรอกนี้ผิดปกติ?”
เซียวเย่ถามสุนัขผีนรก
หลังทำสัญญาสัตว์เลี้ยงวิญญาณแล้ว แม้จะค้นคว้าความทรงจำบางส่วนของสัตว์เลี้ยงได้ แต่ความทรงจำเหล่านั้นล้วนเป็นความทรงจำแก่นลึกที่สุดเท่านั้น
ความทรงจำอีกจำนวนมากที่ไม่ได้อยู่ในเขตแก่นความทรงจำนั้นค้นหาไม่ได้
สมองของมนุษย์ช่างลึกลับและซับซ้อนนัก
สมองยังเป็นที่สถิตของจิตวิญญาณอีกด้วย
บนโลกใบนี้ เทคโนโลยีเดิม ๆ ไม่อาศกลึกเข้าไปในสมองได้อย่างแท้จริง แม้แต่ในดินแดนบำเพ็ญเพียรอันแข็งแกร่งอย่างเขตดาวจื่อเวย์ ก็ยังไม่มีใครไขความลับที่แท้จริงของสมองได้
แม้ผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิ ก็ไม่อาจควบคุมสมองได้อย่างสมบูรณ์
“ข้าเดินผ่านตรอกนี้ทุกครั้ง พอถึงกลางทางก็จะหมดสติ แล้วพอฟื้นขึ้นมา ก็จะปรากฏตัวอยู่บนถนนดินเหลืองสายนั้น
ข้าเคยจดบันทึกไว้ด้วยตัวเอง
ข้ารู้ว่าทุกครั้งจะหมดสติ เคยสำรวจมาหลายครั้ง ผลลัพธ์ก็เป็นแบบนี้ทุกที
เดิมทีข้าเลิกล้มความพยายามสำรวจตรอกนี้ไปแล้ว