หญิงสาวงามหรูคนนั้นหยุดคิดชั่วครู่
“ตราประทับปลอม เผ่าเกลือกแขน เจ้าคงลงมือเพื่อลาตัวนั้นในตำนานไปแล้วใช่ไหม”
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรู้ว่าลาตัวนั้นอยู่ที่ไหน ข้าสืบมาหลายปีก็ยังไม่เคยรู้เลย”
“ร่วมมือกันดีไหม ด้วยตัวเจ้าคนเดียว คงไม่มีทางใช้ลาตัวนั้นให้ผลประโยชน์ทั้งหมดมีค่าสูงสุดได้จริงหรอก”
“เผ่าเกลือกแขนนี่คือจุดอ่อนของเจ้า”
“ถ้าไม่ใช่เพราะลาตัวนั้นกับตราประทับปลอม ด้วยตัวตนและสถานะของเจ้า ของไร้ค่าอย่างเผ่าแขนเกล็ดมันจะมีประโยชน์อะไรได้อย่างไร
แต่ตอนนี้จุดอ่อนนี้ไม่สำคัญแล้ว
ขอเพียงเจ้าร่วมมือกับข้า”
คิ้วสวีเทียนขยับเล็กน้อย
เขามีสัมผัสพลังลึกเหมือนเหว ทั้งตัวดูหล่อเหลายิ่ง ประดุจบุรุษผู้สูงส่ง
แต่พอเขาเอ่ยปาก น้ำเสียงกลับแฝงความภาคภูมิอันแข็งแกร่งโดยแท้ และความหรูหราสูงส่งที่มองไม่เห็นด้วยตา
เขาราวกับกำลังมองลงมายังคนรอบข้างจากที่สูง
หญิงสาวงามหรูเผ่าต่างพันธุ์คนนั้นอิริยาบถสะดุดอีกครั้ง เธอมองสวีเทียน ใบหน้ากลับแทบไม่เปลี่ยน
แม้แต่!
สวีเทียนเผยเป้าหมายที่ซ่อนเร้นที่สุดของการเดินทางมาครั้งนี้ของเธอออกมาตรง ๆ เสียแล้ว
“ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดจุดอ่อนนี้เสียก่อน”
วูบ!
สายตาสวีเทียนยังจ้องตรงมาที่หญิงสาวงามหรูเผ่าต่างพันธุ์ แต่มือของเขากลับยกขึ้นอย่างสบายอารมณ์ในตอนนี้
ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไร้รูปล่องลอยออกจากมือ พุ่งทะยานไปยังทิศของเซียวเย่อย่างน่าสะพรึงกลัว!
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าหลวีเหอเปลี่ยนไปอย่างมหันต์!
“ทะ…คุณชายสวี พะ พวกเราไม่ใช่คนของท่านอวิ๋น พวกเราเป็นคนของตระกูลจางแห่งเมืองร้าง พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ ท่าน…ท่านจะไว้ชีวิตคนเผ่าเกลือกแขนคนนี้ให้ได้ไหม!”